Φασισμός

Ο φασισμός, που δεν φοβόταν να αποκαλέσει τον εαυτό του αντιδραστικό… δεν διστάζει να αποκαλέσει τον εαυτό του ανελεύθερο και αντιελευθεριακό»

Benito Mussolini

Όλοι έχουμε ακουστά τους Ναζί – αλλά η εικόνα μας για αυτούς είναι συνήθως μια καρικατούρα ενός βάρβαρου στρατιώτη με βηματισμό χήνας που φορά μια στολή στολισμένη με μια σβάστικα. Οι πιο πολλοί άνθρωποι στις ΗΠΑ γνωρίζουν πως οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της πολέμησαν εναντίον των Ναζί, αλλά υπάρχουν πολλά περισσότερα να ξέρουν, αν είναι κάποιος να διδαχθεί χρήσιμα μαθήματα από την πρόσφατη ιστορία μας.

Τεχνικά, η λέξη ΝΑΖΙ ήταν το ακρωνύμιο για Γερμανικό Εθνικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα. Ήταν ένα φασιστικό κίνημα που είχε τις ρίζες του στα Ευρωπαϊκά εθνικιστικά και σοσιαλιστικά κινήματα, και που δημιούργησε μια τερατώδη, βιολογικά καθοριζόμενη οπτική μιας υποτιθέμενης «Άριας» υπεροχής. (Χρησιμοποιούμε εδώ τον «εθνικοσοσιαλισμό» για να αναφερθούμε στα πρώιμο ναζιστικό κίνημα, πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, που κάποιες φορές ονομάζεται φάση των «Φαιοχιτώνων», και τον όρο «Ναζισμός» για να αναφερθούμε στο κίνημα αφού είχε παγιώσει την φασιστική ιδεολογία του)

Οι σπόροι του φασισμού, είχαν φυτευτεί όμως στην Ιταλία. «Ο φασισμός είναι αντίδραση», είχε πει ο Μουσσολίνι, αλλά αντίδραση σε τι; Το αντιδραστικό κίνημα του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου βασίστηκε στην απόρριψη των κοινωνικών θεωριών που διαμόρφωσαν την βάση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789, και που οι πρώιμες μορφές τους στην χώρα μας είχαν καίρια επιρροή στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας μας, το Σύνταγμα και Χάρτη των Δικαιωμάτων.

Ήταν ο Rousseau που αποκρυστάλλωσε αυτές τις μοντέρνες κοινωνικές θεωρίες στοΚοινωνικό Συμβόλαιο. Οι θεωρίες αυτές αποτέλεσαν τον πρόγονο του Μοντερνισμού, που ονομάστηκε έτσι γιατί αμφισβητούσαν κοινωνικές θεωρίες που ήταν αποδεκτές από την εποχή του Μακιαβέλλι. Η αναλύσεις και αντιδράσεις πάνω στη Γαλλική Επανάσταση και στο Rousseau από τον Hegel, τον Marx, το Nietzsche και άλλους, αναμειγμένες σε μια διανοητική σούπα σέρβιραν το μαρξισμό, τον σοσιαλισμό, τον εθνικοσοσιαλισμό, το φασισμό, το σύγχρονο φιλελευθερισμό, το σύγχρονο συντηρητισμό, το κομμουνισμό και μια πλειάδα μορφών καπιταλιστικής συμμετοχικής δημοκρατίας.

Οι φασίστες απεχθάνονταν ιδιαίτερα τις κοινωνικές θεωρίες της Γαλλικής Επανάστασης και το σύνθημά της: «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα».

  • Ελευθερία από καταπιεστική κυβερνητική παρέμβαση στην καθημερινή ζωή των πολιτών, από παράνομες έρευνες και κατασχέσεις, από επιβεβλημένες θρησκευτικές αρχές, από εκφοβισμό και σύλληψη των αντιφρονούντων και την ελευθερία της ψήφου σε ένα σύστημα που κυβερνά η πλειοψηφία αλλά η μειοψηφία διατηρεί αναφαίρετα δικαιώματα.
  • Ισότητα με την έννοια της κοινωνικής ισότητας, της χειραφέτησης, της ιδέας πως αν και οι άνθρωποι διαφέρουν, στέκονται όλοι ισότιμα απέναντι στο νόμο.
  • Αδελφότητα με την έννοια της αδελφότητας του ανθρώπινου είδους. Πως όλοι οι άνδρες και οι γυναίκες, οι γέροι και οι νέοι, οι άρρωστοι και οι υγιείς, οι φτωχοί και οι πλούσιοι, μοιράζονται μια κοινή σπίθα της ανθρωπότητας σε ένα επίπεδο πάνω από αυτό του νόμου και που μας ενώνει όλους με ένα τρόπο που συνεχώς επιβεβαιώνει και γιορτάζει τη ζωή.

Αυτό είναι αυτό το οποίο ο φασισμός, σαν ιδεολογία, αντιδρούσε εναντίον του – και η στήριξη του ήρθε από ανθρώπους φοβισμένους και θυμωμένους γύρω από την αντίληψη τους πως η κοινωνική και την οικονομική τους κατάσταση υποβαθμιζόταν και αγανακτισμένους με το διαρκή κίνδυνο χάους, αβεβαιότητας και ανεπάρκειας που είναι έμφυτος σε μια σύγχρονη δημοκρατία βασισμένη σε αυτές τις αρχές. Ο φασισμός είναι το αντίθετο της δημοκρατίας. Πολεμήσαμε ένα πόλεμο εναντίον του λιγότερο από μισό αιώνα νωρίτερα, εκατομμύρια χάθηκαν σαν θύματα του φασισμού και υπέρμαχοι της ελευθερίας.

«Ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα αυτού του αιώνα ήταν πως ο στρατηγός Φράνκο στα 1930, ήταν κατά κύριο λόγο ένας εθνικιστής που είχε στόχο να σταματήσεις τους Κόκκινους. Ο Φράνκο ήταν φυσικά ένας φασίστας, που βοηθήθηκε από τον Μουσσολίνι και το Χίτλερ. Η ιστορία της περιόδου αυτής είναι μια δημοσιογραφική πλαστογραφία. Τα παραποιημένα στοιχεία χειραγωγούν την κοινή γνώμη. Η δημοκρατία χρειάζεται γεγονότα»

George Seldes1, 1988

Ο φασισμός σφυρηλατήθηκε στο καμίνι του εθνικισμού της μεταπολεμικής Ευρώπης έπειτα από τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εθνικές προσδοκίες πολλών Ευρωπαϊκών λαών – εθνών δίχως κράτος, λαών που αυθαίρετα είχαν προσδεθεί σε μια πολιτική ταυτότητα δίχως κανένα σεβασμό σε έθιμα και κουλτούρα – είχαν τσακιστεί μετά το 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο εξευτελισμός που επέβαλαν οι νικητές στο Μεγάλο Πόλεμο, συνδυασμένος με την ανέχεια της οικονομικής ύφεσης, δημιούργησε πικρία και θυμό. Ο θυμός αυτός έβρισκε συχνά διέξοδο σε μια ιδεολογία που διακήρυττε όχι μόνο την σπουδαιότητα του έθνους, αλλά την αδιαμφησβήτητη υπεροχή του και τον προδιαγεγραμμένο κεντρικό του ρόλο στην ιστορία.

Με την ταυτοποίηση του «καλού» και της «ανωτερότητας» με το «εμείς», υπήρξε μια τάση της ταυτοποίησης του «κακού» με το «εκείνοι». Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει την δημιουργία αποδιοπομπαίων τράγων και την απογύμνωση από την ανθρώπινη ιδιότητα. Ήταν έτσι ένα εύκολο βήμα να κατηγορηθούν για όλα τα κοινωνικά προβλήματα «εκείνοι», και να υποτεθεί μια συνομωσία των κακοποιών αυτών που αποδυνάμωσε και εξευτέλισε το ιδανικό πυρήνα του έθνους. Για να λυθούν τα προβλήματα της κοινωνίας κάποιος χρειαζόταν μόνο να αποκαλύψει τους συνωμότες και να τους εξοντώσει.

Στην Ευρώπη, οι Εβραίοι ήταν το βολικό σύνολο που χρησιμοποιήθηκε σαν οι αποδιοπομπαίοι «εκείνοι». Αντιεβραϊκές θεωρίες συνωμοσίας και διακρίσεις εναντίον των Εβραίων δεν ήταν καινούριο φαινόμενο, αλλά οι περισσότερες ακαδημαϊκές έρευνες της περιόδου επισημαίνουν έναν αυξημένο αντισημιτικό ζήλο στην Ευρώπη, ειδικότερα στα τέλη του 19ου αιώνα. Στην Γαλλία η αντισημιτική προκατάληψη εκφράστηκε δημόσια κυρίως με την υπόθεση του Alfred Dreyfus, ενός Γάλλου αξιωματικού Εβραϊκής καταγωγής, ο οποίος το 1894 κατηγορήθηκε άδικα για προδοσία, καταδικάστηκε (με πλαστογραφημένες αποδείξεις) και φυλακίστηκε στο Νησί του Διαβόλου. Ο Zola ηγήθηκε ενός ευγενούς αγώνα που ελευθέρωσε τον Dreyfus και ανέδειξε το ρόλο της αντιεβραϊκής μισαλλοδοξίας στη διαμόρφωση της γαλλικής κοινωνίας και στην προδοσία των αρχών που πάνω στις οποίες η Γαλλία έχτιζε την δημοκρατία της.

Δεν ήταν όλα τα Ευρωπαϊκά εθνικιστικά κινήματα αναγκαστικά και φασιστικά, παρόλα αυτά πολλά ήταν. Σε κάποιες χώρες η ιεραρχία της Καθολικής εκκλησίας σε με γάλο βαθμό αγκάλιασε τον φασιστικό εθνικισμό σαν τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετώπιζε την αυξανόμενη κοσμική επιρροή στις κοινωνίες, εκεί όπου πριν η εκκλησία είχε τον απόλυτο έλεγχο στις κοινωνικές αξίες και ήθη. Αυτό ήταν ιδιαίτερα φανερό στην Σλοβακία και στην Κροατία, που τα Εκκλησιαστικά Φασιστικά κινήματα ήταν ισχυρά, και σε μικρότερο βαθμό στην Πολωνία και την Ουγγαρία. Όμως ακόμα και σε αυτές τις χώρες μεμονωμένοι ηγέτες και απλά μέλη της καθολικής εκκλησίας μίλησαν ανοιχτά εναντίον της μισαλλοδοξίας καθώς η σκιά του φασισμού απλωνόταν στην Ευρώπη. Σε ολόκληρη την Ευρώπη υπήρξαν απλοί πολίτες που πήραν απερίγραπτα ρίσκα για να προστατέψουν τα θύματα του Ολοκαυτώματος. Η θρησκεία και η εθνικότητα δεν μπορούν να είναι λοιπόν . Και οι Ναζί δεν πήγαν μόνο για τους Εβραίους, όπως μας θυμίζει το διάσημο απόσπασμα, αλλά και για τους κομμουνιστές και τους ηγέτες των εργατικών συνδικάτων, και για του Τσιγγάνους, τους αντιφρονούντες και τους ομοφυλόφιλους. Ο ναζισμός και ο φασισμός είναι πιο περίπλοκοι από ότι νομίζει η πλειοψηφία, Ποια είναι λοιπόν η φύση του φασισμού;

Η Ιταλία ήταν η γενέτειρα της φασιστικής ιδεολογίας. Ο Μουσσολίνι, ένας πρώην σοσιαλιστής δημοσιογράφος, οργάνωσε το πρώτο φασιστικό κίνημα το 1919 στο Μιλάνο. Το 1922 ο Μουσσολίνι, ηγήθηκε μιας πορείας στην Ιταλία2, του δόθηκε κυβερνητική θέση από τον βασιλιά, και άρχισε την μεταμόρφωση του Ιταλικού πολιτικού συστήματος σε φασιστικό κράτος. Το 1938 ανάγκασε το τελευταίο ίχνος δημοκρατίας, τη Βουλή των Αντιπροσώπων, να ψηφίσουν την αυτοκατάργηση τους, αφήνοντας τον Μουσσολίνι δικτάτορα της φασιστικής Ιταλίας.

Παρόλα αυτά υπήρξαν Ιταλοί φασίστες που αντιστάθηκαν στον εξανδραποδισμό και την αποδιαπόμπευση ακόμη και στη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου. Όχι πολύ μακριά από εκεί που ο αυστριακός πρωθυπουργός Kurt Waldheim3 κατηγορήθηκε για συμμετοχή στην μεταφορά Εβραίων στα στρατόπεδα θανάτου, ένας Ιταλός στρατηγός, ο Mario Roatta4, που είχε υποσχεθεί την ισότιμη μεταχείριση των πολιτών, αρνήθηκε να υπακούσει στην γερμανική στρατιωτική διαταγή να συγκεντρώσει τους τους Εβραίους. Ο Roatta είπε πως μια τέτοια δραστηριότητα ήταν «ασύμβατη με την τιμή του ιταλικού στρατού».

Το φασιστικό κίνημα του Φράνκο στην Ισπανία διεκδίκησε την κρατική εξουσία το 1936, παρόλο που χρειάστηκε τρία χρόνια, την στήριξη των Ιταλών φασιστών και τη βοήθεια της μυστικά ανασυσταμένης γερμανικής πολεμικής αεροπορίας για να τσακίσει τελικά όσους μαχόταν για τη δημοκρατία. Ο διάσημος πίνακας [Γκουέρνικα] του Πικάσο απεικονίζει τη σφαγή που προκάλεσαν σε ένα ισπανικό χωριό οι βόμβες του προγόνου της Luftwaffe που πολύ σύντομα θα δρούσε σε ένα πολύ μεγαλύτερο πεδίο. Η φασιστική Ισπανία του Φράνκο όμως ποτέ δεν υιοθέτησε την εμμονή με την φυλή και τις αντιεβραϊκές θεωρίες συνωμοσίας που ήταν οι σφραγίδες του ναζιστικού κινήματος του Χίτλερ στη Γερμανία.

Άλλα φασιστικά κινήματα στην Ευρώπη ήταν πιο ακραία ρατσιστικά, προωθώντας το σύνθημα που χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα κάποια νεοναζιστικά κινήματα: «Έθνος είναι η φυλή». Η ναζιστική ρατσιστική εκδοχή του φασισμού δημιουργήθηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ που με άλλους έξι δημιούργησε το ναζιστικό κόμμα μεταξύ 1919 και 1920. Φυλακισμένος μετά το αποτυχημένο Πραξικόπημα της Μπυραρίας5 το 1923, ο Χίτλερ υπαγόρευσε το «έπος» του, Ο Αγών Μου στον γραμματέα του Rudolph Hess.

Ο Αγών Μου αναλύει ένα σχέδιο για την δημιουργία στη Γερμανία μέσω του εθνικοσοσιαλισμού ενός φυλετικά καθαρού εθνικού (Volkish) κράτους. Για να επιτευχθεί, είπε ο Χίτλερ, η «Άρια» Γερμανία έπρεπε να αντισταθεί σε δύο δυνάμεις: την εξωτερική απειλή που αποτελούσαν οι Γάλλοι με το «νεγροποιημένο» αίμα τους που είχε «μολυνθεί από νέγρικο αίμα» και την εσωτερική απειλή που αποτελούσαν «τα μαρξιστικά τάγματα εφόδου του διεθνούς εβραϊκού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου». Ο Χίτλερ ονομάστηκε Καγκελάριος της Γερμανίας από τον Hindenburg τον Ιανουάριο του 1933 και μέχρι το τέλος του έτους είχε παγιώσει την εξουσία του ως φασίστας δικτάτορας και ξεκίνησε μια εκστρατεία ρατσιστικού εθνικισμού που στο τέλος οδήγησε στο Ολοκαύτωμα.

Η εμμονή αυτή με τον φυλετισμό δεν ήταν γνώρισμα των Γερμανών ναζί, αλλά και αρκετά ανατολικοευρωπαϊκά εθνικιστικά και φασιστικά κινήματα, ανάμεσα τους εκείνα στην Κροατία, την Σλοβακία, τη Σερβία, τη Λιθουανία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Ουκρανία. Η αντιεβραϊκή μισαλλοδοξία ήταν ανεξέλεγκτη μέσα σε όλα αυτά τα κινήματα, όπως και η ιδέα μιας σύνδεσης μεταξύ Εβραίων χρηματοδοτών και των Μαρξιστών. Ακόμα και σήμερα η ασήμαντη αντικομουνιστική Συνομοσπονδία των Πολωνών Μαχητών Ελευθερίας στις ΗΠΑ χρησιμοποιεί το σύνθημα «Ο κομμουνισμός είναι εβραϊκός».

«Αντιδραστικές ιδέες μαζί με επαναστατικό συναίσθημα καταλήγουν σε φασιστική νοοτροπία»

Wilhelm Reich

Ένα στοιχείο που είναι κοινό σε όλα τα φασιστικά κινήματα, ρατσιστικά ή μη, είναι η εμφανής απουσία σταθερών πολιτικών αρχών πίσω από την ιδεολογία – πολιτικός οπορτουνισμός στην πιο βασική μορφή του. Ένα σχεδόν μοναδικό χαρακτηριστικό του φασισμού είναι η αδίστακτη ορμή του να φτάσει και να κρατήσει την κρατική εξουσία. Στο δρόμο προς την εξουσία. Οι φασίστες είναι πρόθυμοι να εγκαταλείψουν κάθε αρχή και να υιοθετήσουν ένα ζήτημα που είναι στην επικαιρότητα και να κερδίσουν περισσότερους πιστούς.

Ο Χίτλερ, ολοκλήρωσε την εγκατάλειψη αυτή με αιματηρό και δραματικό τρόπο. Όταν οι μεσίτες εξουσίας των βιομηχάνων του πρόσφεραν τον έλεγχο της Γερμανίας στο Χίτλερ, ήξεραν πως υποστηριζόταν από εθνικοσοσιαλιστές ιδεολόγους, των οποίων οι απόψεις ήταν ασύμβατες με τη δική τους ιδέα περί κερδοφόρας επιχείρησης. Ο Χίτλερ έλυσε το πρόβλημα την «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών6», στην διάρκεια της οποίας  οργάνωσε τη δολοφονία της ηγεσίας της εθνικοσοσιαλιστικής πτέρυγας του κόμματος του.

Αυτό που διακρίνει το ναζισμό από το γενικό φασισμό είναι η εμμονή του με τις φυλετικές θεωρίες ανωτερότητας, και μερικοί λένε, στις ρίζες του στη σοσιαλιστική θεωρία της προλεταριακής επανάστασης.

Ο φασισμός και ο ναζισμός σαν ιδεολογίες, περιλαμβάνουν, σε διάφορους βαθμούς, μερικά από τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

  • Εθνικισμός και υπερπατριωτισμός μαζί με μια αίσθηση αποστολής.
  • Επιθετικός μιλιταρισμός, μέχρι βαθμού εξύμνησης του πολέμου ως καλού για το εθνικό και ατομικό πνεύμα.
  • Χρήση βίας ή απειλών για την επιβολή απόψεων στους άλλους (τόσο ο φασισμός, όσο και ο ναζισμός κατέφυγαν στην βία στους δρόμους και στη κρατική βία σε διαφορετικά στάδια της εξέλιξής τους).
  • Η αυταρχική εξάρτηση σε έναν ηγέτη ή ελίτ, χωρίς καμία συνταγματική ευθύνη απέναντι σε ένα εκλογικό σώμα.
  • Θρησκευτική προσήλωση σε ένα χαρισματικό ηγέτη.
  • Αντίδραση απέναντι στις αξίες του Μοντερνισμού, συνήθως με έντονες επιθέσεις στο φιλελευθερισμό και στο κομμουνισμό,
  • Προτροπές προς τις ομογενοποιημένες μάζες του κοινού έθνους (λαϊκισμός) να ενταχθούν εθελοντικά σε μια ηρωική αποστολή – συχνά μεταφυσική και ρομαντικοποιημένη
  • Εξανδραποδισμό και αποδιαπόμπευση του εχθρού – απεικονίζοντας τον εχθρό ως κατώτερο και υπάνθρωπη δύναμη, ίσως αναμεμιγμένο σε μια σκευωρία που δικαιολογεί την εξόντωσή του.
  • Η απεικόνιση του εαυτού τους ως μια ανώτερης μορφής κοινωνικής οργάνωσης, πέρα από το σοσιαλισμό, καπιταλισμό και δημοκρατία.
  • Κεντρικά στοιχεία της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας, για παράδειγμα, φαινομενική υποστήριξη της βιομηχανικής εργατικής τάξης ή αγροτών, αλλά τελικά το σχηματισμό συμμαχίας με ένα τμήμα της κοινωνικής ελίτ.
  • Εγκατάλειψη κάθε σταθερής ιδεολογία για την κατάληψη κρατικής εξουσίας.

Είναι ζωτικής σημασίας να καταλάβουμε πως ο φασισμός και ο ναζισμός δεν είναι βιολογικά η πολιτισμικά προκαθορισμένος. Ο φασισμός δεν είναι ενσωματωμένος στα γονίδια μιας συγκεκριμένης ομάδας ή εθνικότητας. Ο ναζισμός δεν ήταν η έσχατη έκφραση του γερμανικού λαού. Ο φασισμός δεν τελείωσε με το τέλος του 2ουΠαγκοσμίου Πολέμου.

Μετά την παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας στους Συμμάχους, το γεωπολιτικό σκηνικό της Ευρώπης άλλαξε για ακόμη μια φορά με δραστικό τρόπο. Σε λίγους μόνο μήνες, κάποιοι από τους πρώην φασίστες εχθρούς μας έγιναν σύμμαχοι μας στη μάχη κατά της εξάπλωσης του κομμουνισμού. Το χρονικό αυτής της μετάλλαξης έχει αναλυθεί σε μια σειρά από βιβλία. Η στρατολόγηση του ναζιστικού κατασκοπευτικού μηχανισμού από τις ΗΠΑ καταγράφηκε σε βιβλία από το The General Was a Spy των Hohne και Zolling έως το πρόσφατο Blowback του Simpson. Το ξέπλυμα των ναζί επιστημόνων στο διαστημικό μας πρόγραμμα καταγράφηκε στο The Paperclip Conspiracy του Bowers. Η παγκόσμια δραστηριότητα και ο συνεχιζόμενος ρόλος των φασιστών μέσα στην Παγκόσμια Αντικομουνιστική Ένωση7 περιεγράφηκαν στο Inside The League των Anderson και Anderson. Η βιβλιογραφία του Bellant αναφέρει πολλά άλλα παραδείγματα λεπτομερών και ακριβών περιγραφών αυτών των ανησυχητικών πραγματικοτήτων.

Αλλά αν είναι ήδη τόσα πολλά γνωστά για την περίοδο αυτή, γιατί ο δημοσιογράφος και ιστορικός George Seldes αποκαλεί την ιστορία της Ευρώπης περίπου μεταξύ 1920 και 1950 «δημοσιογραφική πλαστογραφία»; Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι εξοικειωμένοι με το υλικό αυτό και γιατί αρκετό από το ευρέως διαθέσιμο ιστορικό υλικό είτε αγνοεί, είτε αντικρούει τα γεγονότα του Ευρωπαϊκού εθνικισμού, της συνεργασίας με τους Ναζί και την εξάρτηση της κυβέρνησής μας στους εχθρούς αυτούς της δημοκρατίας για να προωθήσουμε τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής μας στον Ψυχρό Πόλεμο.

Αυτή η ευρέως αποδεκτή, αν και παραπλανητική, ιστορική καταγραφή διαμορφώθηκε μέσα από φιλτραρισμένες δημοσιογραφικές αναφορές και ιδιοτελή ακαδημαϊκό αναθεωρητισμό ριζωμένο σε μια ιδεολογική προτίμηση σε εκείνες τις Ευρωπαϊκές εθνικιστικές δυνάμεις που εναντιώθηκαν στο σοσιαλισμό και στο κομμουνισμό. Από τη στιγμή που κομμάτια αυτών των εθνικιστικών αντικομουνιστικών δυνάμεων συμμάχησαν με το πολιτικό φασισμό, αλλά αργότερα έγιναν σύμμαχοί μας εναντίον του κομμουνισμού, η απολογία των συνεργατών [του ναζισμού] έχει γίνει ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Σύντομα, καθώς οι αναμνήσεις του πολέμου έσβησαν και τα άρθρα των εφημερίδων για τους συνεργάτες [των ναζί] ξεθώριασαν, οι φασίστες και οι σύμμαχοι τους αναδύθηκαν ξανά τυλιγμένοι σε ένα νέο μανδύα ευυποληψίας. Παρουσιαζόμενοι σαν αντικομουνιστές μαχητές της ελευθερίας, το παρελθόν τους θόλωσε από το χρόνο και περίτεχνη περίφραση, προχώρησαν μπροστά να συνεχίσουν την πολιτική τους οργάνωση με αναλλοίωτους σκοπούς και συνθήματα ελαφρώς αλλαγμένα για να ταιριάζουν εγχώριες ευαισθησίες.

Για να πολεμήσει το κομμουνισμό μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η κυβέρνηση μας σχημάτισε μια τακτική συμμαχία με αυτό που θεωρήθηκε το μικρότερο από δυο κακά – και όπως με πολλούς τέτοιους συμβιβασμούς, το τίμημα που έπρεπε να πληρωθεί ήταν υψηλό.

«Οι μεγάλες μάζες των ανθρώπων… πιο εύκολα πέφτουν θύματα ενός μεγάλου ψέματος παρά ενός μικρού»

Chip Berlet*

Αρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Political Research Associate

 Ο Chip Berlet είναι συγγραφέας και αρθρογράφος. Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην πρώτη του μορφή ως εισαγωγή στο βιβλίο Old Nazis, the New Right, and the

Republican Party του Russ Bellant (South End Press, 1991)

Δημήτρης Πλαστήρας στη μετάφραση

geniusloci2017