Aπογοητευμένη γενιά

Δέν υπάρχει μέρα πού στό δελτίο αυτοκτονιών να μην αναφέρεται μιά αυτοχειρία, φέρνει στο προσκήνιο τα προβλήματα πού αντιμετωπίζει η νέα γενιά, το παιδί σου, το παιδί μου…καί όχι μόνο η νέα γενιά.Η νέα γενιά έχει πληγεί περισσότερο τα μαύρα τούτα χρόνια τών μνημονίων

Απαγχονισμένος στη δυτική προβλήτα του Αντιρρίου βρέθηκε το βράδυ της Τρίτης ένας 23χρονος φοιτητής στο Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής του ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας
Θύμα του συστήματος,άλλο ένα όνομα στό βωμό τών αυτόχειρων πού θά ξεχαστεί σύντομα,ένα παιδί θύμα της μνημονιακής λαίλαπας

Όπως και να έχει, αυτή η γενιά είναι η περισσότερο αδικημένη και απογοητευμένη. Παιδιά με όνειρα και φιλοδοξίες, δίχως προοπτική, παιδιά ανέργων γονιών που αδυνατούν να τους προσφέρουν πλέον τα αυτονόητα, θύματα και οι ίδιοι της κρίσης.
Μια γενιά απογοητευμένη, αδικημένη μπορώ να πω, αναμένοντας ένα καλύτερο αύριο, κάτι που ακούγεται συνάμα τόσο ψεύτικο, σα παρηγοριά στον άρρωστο…

Προχτές  διάβασα το γράμμα ενός παιδιού που ανήκει σε αυτή τη γενιά την αδικημένη, την απογοητευμένη. Γράφει μεταξύ άλλων, «ντρέπομαι να ζητήσω από τους γονείς μου λεφτά για το εισιτήριο του λεωφορείου». Όχι δε πρέπει να ντρέπεσαι, πρέπει να είσαι περήφανος! Είσαι αξιοπρεπής και φιλότιμος, το ίδιο θα πρέπει να νιώθουν και οι γονείς σου. Περήφανοι για το παιδί τους.

Ένα παιδί που, έχοντας όνειρο να σπουδάσει δεν το τολμά γιατί σκέφτεται τους άνεργους γονείς του. Σκέφτεται πώς δε μπορεί να τους αναγκάσει να στερηθούν αυτά τα λίγα που διαθέτουν για ένα πτυχίο που αν μη τι άλλο δε πρόκειται να του εξασφαλίσει κανένα μέλλον, αντίθετα θα προσθέσει στη λίστα των πτυχιούχων ανέργων άλλο ένα όνομα… Σκέφτηκε κανείς  πώς στα χρόνια της κρίσης δημιουργήθηκε ένα κύμα μετανάστευσης νέων κυρίως παιδιών που φεύγουν όπως όπως προς πάσα κατεύθυνση ευελπιστώντας σε ένα καλύτερο μέλλον;

Στη καλύτερη των περιπτώσεων φυσικά μεταναστεύουν, στη χειρότερη αντιμετωπίζουν την κατάσταση όπως προανέφερα (προσπαθώντας να τερματίσουν τη ζωή τους)… Θαρρώ πώς είναι επιτακτική ανάγκη πλέον όχι μόνο να σταθούμε δίπλα στα παιδιά μας, αν όχι υλικά τουλάχιστον ηθικά. Αν χάνεται μια μάχη δε σημαίνει πώς χάνεται κι ο πόλεμος. Πρέπει να συνεχίσουν να πολεμούν για να επιβιώσουν, η μάχη πρέπει να κερδηθεί και θα κερδηθεί!

Ειδικά η μάχη για τη ζωή, κανείς δεν αξίζει να του χαρίσουμε τη ζωή μας, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για τη ζωή των ίδιων των παιδιών μας…

Mkampouraki