Η επιστολή της Ηριάννας στον Αλέξη Τσίπρα

«’Ολα αυτά τα χρόνια προσπάθησα να χειριστώ την (παράλογη στα μάτια μου) εμπλοκή μου σε καταστάσεις που απείχαν μίλια μακριά από τον κόσμο μου, τις επιλογές μου και την ιδιοσυγκρασία μου, με νηφαλιότητα και διακριτικότητα. Είχα όλη την καλή διάθεση να δείξω εμπιστοσύνη στους δικαστικούς θεσμούς, θεωρώντας πως όταν φτάσει η ώρα της δίκης μου, θα καταδειχθεί η σε βάρος μου σκευωρία και η όλη υπόθεση θα λήξει μια και καλή. Είχα, καλώς ή κακώς, την εντύπωση πως είμαι πολίτης ενός κράτους δικαίου». Συνεχίστε να διαβάζετε Η επιστολή της Ηριάννας στον Αλέξη Τσίπρα.

Advertisements

Ρουβίκωνας: Το κείμενο της κατάληψης στη ΔΟΥ Ψυχικού

Όταν οι μάσκες έχουν πέσει τόσο απροκάλυπτα, όταν ο μόνος σκοπός επιβολής νέων φόρων είναι η αποπληρωμή ενός χρέους που δημιούργησαν τα εγκλήματα του Χρηματιστηρίου, του Βατοπεδίου, των Βουλγαράκηδων, των Μαντέληδων και των Τσουκάτων, οι οποίοι παρεπιπτόντως κυκλοφορούν ελεύθεροι κι ωραίοι, τότε δε μένουν και πολλές επιλογές.   ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ
Συνεχίστε να διαβάζετε Ρουβίκωνας: Το κείμενο της κατάληψης στη ΔΟΥ Ψυχικού.

Β. Ραφαηλίδης: «Θα εκτίσω την ποινή μου…γιατί είναι δική μου και την κάνω ό,τι θέλω»

Ο Β. Ραφαηλίδης πολύ συχνά με τα γραφόμενα και τα λεγόμενά του «έκοβε» τη σούπα του αστικού καθωσπρεπισμού, ποτέ χωρίς να στοιχειοθετεί με επιχειρήματα τις απόψεις του. Κι όταν έπεφτε απ’ το σκοινί της «νομιμότητας», στο οποίο κάποιες φορές ακροβατούσε, δεν κώλωνε να πληρώσει το τίμημα. Γιατί δεν του άρεσε να χρωστάει.

Ο γνωστός κριτικός του κινηματογράφου και συνεργάτης του « Έθνους» κ. Βασίλης Ραφαηλίδης, που καταδικάστηκε χτες από το A’ Τριμελές σε φυλάκιση 40 ημερών για «εξύβριση δια του Τύπου» του σκηνοθέτη Κώστα Καραγιάννη, αρνήθηκε συνειδητά να εξαγοράσει την ποινή του και δήλωσε ότι θέλει να οδηγηθεί στη φυλακή, όπως και έγινε.

Με χειροκροτήματα από το ακροατήριο, συγχαρητήρια από τους άνδρες της φρουράς, ασπασμούς από συναδέλφους του, εκδηλώσεις εκτίμησης για τη σθεναρή στάση του και έκπληξη και αμηχανία από το δικαστήριο — που, φυσικά, δεν ανέμενε τέτοια εξέλιξη — έγινε δεκτή η ακόλουθη δήλωσή του:

«Παρά το σεβασμό που τρέφω προς το δικαστήριό σας, οφείλω να δηλώσω ότι θα εκτίσω την ποινή μου για δύο λόγους: πρώτο γιατί είναι δική μου και την κάνω ό,τι θέλω, δεύτερο γιατί με την πράξη μου αυτή θέλω να οδηγήσω αυτή την υπόθεση στα ακραία όρια της λογικής…»

Και πήρε το δρόμο για την «κλούβα», που περίμενε στη Σανταρόζα, δηλώνοντας και πάλι ότι δεν θέλει να εξαγοραστεί η ποινή του…

Ήταν η κατάληξη μιας μήνυσης, που είχε κάνει ο Κώστας Καραγιάννης, μετά από σχόλιο του κ. Ραφαηλίδη στο «Έθνος» της 17ης Οκτωβρίου 1983, για την ταινία του «Δράκος, το πρόσωπο της ημέρας», με τίτλο: «Τρεις δράκοι και μία σχιζοφρένεια» και όπου ανέλυε τις απόψεις του γύρω από την κινηματογραφική δρακολογία και ειδικά γύρω από τη συγκεκριμένη ταινία και τους στόχους της», έγραφε η εφημερίδα «Έθνος», στις 14 του Φλεβάρη 1984 και δεν χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι εμείς για να βάλουμε τον αναγνώστη στο πνεύμα της υπόθεσης (που απασχόλησε για μέρες τότε το πανελλήνιο).

Όσο βρισκόταν στη ζωή αλλά και μετά θάνατο πολλοί ήταν αυτοί που πρόσθεσαν διάφορα επίθετα μπροστά απ’ το όνομά του: αιρετικός, ιδιόρυθμος, εκκεντρικός, προκλητικός και άλλα τέτοια. Ο δημοσιογράφος – κριτικός κινηματογράφου – συγγραφέας Βασίλης  Ραφαηλίδης δεν μάσαγε τα λόγια του. Πολύ συχνά με τα γραφόμενα και τα λεγόμενά του προκαλούσε θόρυβο, «κόβοντας» τη σούπα του αστικού καθωσπρεπισμού, ποτέ χωρίς να στοιχειοθετεί με επιχειρήματα τις απόψεις του. Κι όταν, όπως στην περίπτωση που παρουσιάζουμε σήμερα, έπεφτε απ’ το σκοινί της «νομιμότητας» στο οποίο κάποιες φορές ακροβατούσε, δεν κώλωνε (για να χρησιμοποιήσουμε μια λέξη που και ο ίδιος χρησιμοποιούσε) να πληρώσει το τίμημα. Γιατί, του Β. Ραφαηλίδη δεν του άρεσε να χρωστάει.

Η υπόθεση της καταδίκης του Ραφαηλίδη έδωσε τροφή στον έντυπο Τύπο της εποχής. Εφημερίδες και περιοδικά έγραψαν, και φιλοξένησαν τις απόψεις πολλών ανθρώπων των γραμμάτων και του πολιτισμού που, στην πλειονότητά τους στήριξαν τον Β. Ραφαηλίδη. Ο ίδιος με κείμενό του στο περιοδικό Πολιτιστική (που έφερε τον τίτλο τον οποίο δανειστήκαμε για την ανάρτησή μας) αιτιολογεί γιατί προτίμησε να μπει στη φυλακή παρά να εξαγοράσει την ποινή του:

«Ούτε συκοφάντησα, ούτε εξύβρισα τον κ. Καραγιάννη. Απλώς έκανα έντονη κριτική σε μια πολύ συγκεκριμένη συμπεριφορά του, όταν διαμαρτυρόμενος στο Σύνταγμα για την απαγόρευση της ταινίας του «Δράκος» προσπάθησε να εμφανισθεί ως θιγμένος απ’ τη λογοκρισία δημοκράτης, τη στιγμή που δεν ήταν παρά ένας έμπορος που δεν μπόρεσε να εκμεταλλευθεί εμπορικά την περιστασιακή ταινία του.

Τότε στο Σύνταγμα ο κ. Καραγιάννης έδινε ένα σόου για λόγους διαφημιστικούς και σήμερα στο δικαστήριο επαναλαμβάνει το ίδιο σόου ενώπιον σας κ. δικαστές. Δεν νομίζω πως τον ενδιαφέρει η τυχόν μομφή, απ’ την τυχόν εξύβριση. Τον ενδιαφέρει μόνο το διαφυγόν κέρδος.

Και χαίρομαι γιατί το κείμενό μου συνετέλεσε στο να έχει διαφυγόν κέρδος, εξαιτίας της μετάδοσής του απ’ το ραδιόφωνο. Θα μπορούσε να με μηνύσει για «παρακώλυση διακινήσεως εμπορεύματος». Ωστόσο, προτίμησε μια κατηγορία τάξεως «ηθικής» και «ψυχολογικής» για να θολώσει τα νερά και από καπιταλιστής, να εμφανισθεί ως δημοκράτης. Αυτό ακριβώς θεώρησα σαν απάτη. Δηλαδή, το να διεκδικεί το διαφυγόν κέρδος εν ονόματι των συνταγματικών κτλ. δικαιωμάτων.

Αυτή η μέθοδος είναι συνηθισμένη στον καπιταλισμό και εγώ έκρινα μόνο τον καπιταλιστή – Καραγιάννη και όχι τον άνθρωπο – Καραγιάννη. Έκρινα δηλαδή έναν έμπορο που την εμπορική του οργή την εμφανίζει ως δημοκρατική οργή.

Προς επικουρίαν αναφέρω το γεγονός πως μηνύει μόνο εμένα, τον μισθωτό εργαζόμενο στην εφημερίδα και όχι και τα στελέχη της εφημερίδας που φέρουν κι αυτοί, μαζί με μένα, την ευθύνη του δημοσιεύματος. Κατά κανόνα, στα αδικήματα Τύπου κατηγορούμενος δεν είναι μόνο ο συντάκτης.

Γιατί, λοιπόν, με απομόνωσε; Προφανώς γιατί του ήταν δύσκολο να μηνύσει επίσης τον κ. Μπόμπολα και τον κ. Φιλιππόπουλο. Ενώ ήταν εύκολο να ζητήσει τη δίωξη ενός εργαζόμενου, ως καλός και συνεπής καπιταλιστής, που φοβάται τους ανθρώπους της ίδιας ή και μεγαλύτερης οικονομικής επιφάνειας και που συνήθισε να διώκει τους οικονομικά λιγότερο ισχυρούς. Τώρα, μ’ αυτή τη δίκη προσπαθεί να τρομοκρατήσει μισθωτούς δημοσιογράφους για να μην του θίξουν και στο μέλλον τα εμπορικά του συμφέροντα. Γιατί νομίζω πως μόνο αυτά τον ενδιαφέρουν. Η «τιμή και η υπόληψη» είναι το εύκολο άλλοθι.

Ο κ. Καραγιάννης ήξερε πως η απαγόρευση της ταινίας του απ’ το Υπουργείο Προεδρίας ήταν πρόσκαιρη, αφού η λογοκρισία είχε ήδη καταργηθεί. Όμως, ήθελε να εκμεταλλευθεί την επικαιρότητα της υπόθεσης Παπαχρόνη και με την παρέμβαση του υπουργείου έχασε τα εισιτήρια που θα έκαμνε τότε, πάνω στον αναβρασμό.

Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος της οργής του και όχι η «θιγμένη του τιμή». Υπάρχει, πράγματι, εδώ μια θιγμένη τιμή αλλά με την καθαρά οικονομική έννοια. Είναι η λιγοστή είσπραξη από μια ταινία που μοναδικός της σκοπός ήταν η υφαρπαγή του εισιτηρίου του θεατή. Αυτόν ακριβώς τον θεατή προσπάθησα να προστατέψω, όπως είχα χρέος.

Εν ολίγοις, δεν με ενάγει εδώ ο άνθρωπος – Καραγιάννης, με τον οποίο άλλωστε δεν έχω τίποτα, αλλά ο καπιταλιστής – Καραγιάννης, με τον οποίο έχω πολλά. Και βέβαια είναι αφέλεια να πιστεύει ότι θα με κάμψει τρομοκρατώντας με. Δεν θα σταματήσω να είμαι με τη μεριά των αδικημένων και των κοροϊδεμένων».

katiousa.gr

«Η Χρυσή Αυγή είναι ο Αρχηγός της»

Καρφίτσα δεν έπεφτε χθες (σ.σ. 04/10) στα καθίσματα των δημοσιογράφων, στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Εφετείου Αθηνών, την ώρα που κατέθετε ο δημοσιογράφος της «Εφημερίδας των Συντακτών», Δημήτρης Ψαρράς, μάρτυρας κατηγορητηρίου στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Γεμάτα ήταν και τα καθίσματα του κοινού, καθώς η κατάθεση του ερευνητή δημοσιογράφου και συγγραφέα αναμενόταν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Συνεχίστε να διαβάζετε «Η Χρυσή Αυγή είναι ο Αρχηγός της».

Βάφουν τα χέρια τους με αίμα, τα διευθυντικά & συνδικαλιστικά παράσιτα της Deutsche Telekom!

Έχουμε καταγγείλει με απανωτά δελτία τύπου και ανακοινώσεις ότι, η διοίκηση του ΟΤΕ παραβιάζει καθημερινά με πολλούς και ποικίλους τρόπους την εργατική νομοθεσία.
 
   Οι καταγγελίες μας έχουν διαβιβαστεί σε πολλές Επιθεωρήσεις Εργασίας κατά καιρούς π.χ Κέρκυρας, Χανίων, Βόλου, Ρεθύμνου, Χαλκιδικής, Ν.Ιωνίας, Περιστερίου κ.λ.π. παραβιάσεις και εργατικά ατυχήματα τα οποία ο παρασιτικός υπηρεσιακός μηχανισμός του ΟΤΕ τα καταχωνιάζει και τα κρύβει.

Συνεχίστε να διαβάζετε Βάφουν τα χέρια τους με αίμα, τα διευθυντικά & συνδικαλιστικά παράσιτα της Deutsche Telekom!.

Μια παραίτηση που άργησε τρεις μήνες

Του ΕΡΤ –ικού…

Λίγο πριν το Καλοκαίρι, όταν το μέγαρο Μαξίμου «άδειασε» τον διευθύνοντα σύμβουλο της ΕΡΤ Λάμπη Ταγματάρχη και ακολούθησε μέρες αργότερα η «παραίτηση» του από τη ηγεσία της, άρχισε μια σχεδόν λυσσαλέα μάχη διαδοχής. Μάχη για το ποια πρόσωπα θα ηγηθούν της κρατικής ραδιοτηλεόρασης η οποία στα δυο χρόνια επαναλειτουργίας της όχι μόνο απεμπόλησε και πέταξε στα σκουπίδια την εμπειρία ενός μοναδικού 2ετούς μαχητικού αγώνα για μια πραγματικά δημόσια ραδιοτηλεόραση αλλά επανήλθε στο παλαιότερο «αμαρτωλό» παρελθόν του (εκάστοτε) κυβερνητικού φερέφωνου, άρμα της κυβερνητικής αλλά και της πολιτικής των άλλων κομμάτων, προπαγάνδας. Συνεχίστε να διαβάζετε Μια παραίτηση που άργησε τρεις μήνες.

Μιγκέλ Ενρίκες: Έπεσε σαν σήμερα στις 5 Οκτώβρη 1974

Miguel Enríquez Espinosa

«Ίσως αυτοί που πήραν τα όπλα, όπως ο Μιγκέλ, για να πουν «όχι», στην πραγματικότητα έλεγαν «ναι» σε ένα αύριο που τότε έμοιαζε μακρινό. 

Ίσως αυτοί που έβαλαν φωτιά στα λόγια τους, όπως ο Μιγκέλ, δεν το έκαναν για να πυροδοτήσουν το θάνατο, αλλά για να φωτίσουν τη ζωή. 
Ίσως αυτοί που, όπως ο Μιγκέλ, σκέφτηκαν και πυροβόλησαν, δεν το έκαναν για να έχουν μια θέση στο μουσείο της επαναστατικής νοσταλγίας, αλλά για να έχουν όλοι οι λαοί μια θέση στον κόσμο».

Τα λόγια του Εξεγερμένου Υποδιοικητή Μάρκος των Ζαπατίστας, για τον Miguel Enríquez Espinosa, (Μιγκέλ Ενρίκεζ) (27/3/1944 – 5/10/1974)

Γενικός Γραμματέας του Movimiento de Izquierda Revolucionaria (MIR, Κίνημα Επαναστατικής Αριστεράς) της Χιλής. Μια από τις πιο εμβληματικές φυσιογνωμίες της παγκόσμιας Επαναστατικής Αριστεράς. Σκοτώθηκε το Σάββατο, 5 Οκτωβρίου του 1974 (42 χρόνια πριν), κατά τη διάρκεια πολύωρης ανταλλαγής πυροβολισμών μεταξύ μελών του MIR –που ήταν περικυκλωμένα σ’ ένα σπίτι του Σαν Μιγκέλ, λαϊκής συνοικίας του Σαντιάγκο– και ένοπλων δυνάμεων της χιλιανής χούντας του στρατηγού Πινοσέτ, με 10 σφαίρες..

Ο τριαντάχρονος γιατρός και γενικός γραμματέας του MIR, Μιγκέλ Ενρίκες, ενδεχομένως να είχε διαφύγει, αν δεν προσπαθούσε –όπως άλλωστε κάθε επαναστάτης, που λαμπαδιάζει μέσα στην πιο μεγάλη ανιδιοτέλεια και αυτοθυσία– να διασώσει την τραυματισμένη και έγκυο, σύντροφό του, Κάρμεν Καστίγιο.

Ο θάνατός του «συμβολίζει», υπό μία έννοια, το «δεύτερο» θάνατο μιας από τις πιο ηρωικές και τραγικές συγχρόνως εποποιίες στην ιστορία της ταξικής πάλης που εκτυλίσσεται στη Χιλή από τις 4/9/1970 μέχρι τις 11/9/1973..
Τον Οκτώβρη του 1973, ένα μήνα μετά το πραξικόπημα, μέσα απ’ τη Χιλή και προσπαθώντας να οργανώσει την ένοπλη αντίσταση, είχε κάνει την πολιτική αποτίμηση του MIR σε μια συνέντευξή του σε γαλλίδα δημοσιογράφο:

«Η κρίση του συστήματος εξουσίας, που είχε αναπτυχθεί από χρόνια στη Χιλή, αποκρυσταλλώθηκε με την ανάληψη της κυβέρνησης από τη Λαϊκή Ενότητα… Αυτή δημιούργησε τις προϋποθέσεις που θα μπορούσαν να είχαν χρησιμεύσει στην ανάληψη της εξουσίας από τους εργάτες και σε μια προλεταριακή επανάσταση, εάν η κυβέρνηση είχε χρησιμοποιηθεί σαν όργανο για τον αγώνα των εργατών. Αλλά το ρεφορμιστικό σχέδιο που δοκίμασε να εκτελέσει η Λαϊκή Ενότητα δεν στράφηκε ενάντια στο σύνολο των κυρίαρχων τάξεων, δεν βασίστηκε στην επαναστατική οργάνωση των εργατών, στα δικά τους όργανα εξουσίας… Γι’ αυτό επιμένω,  στη χιλη δεν απετυχε η αριστερα, ουτε ο σοσιαλισμος, ουτε η επανασταση, ουτε οι εργατες. στη χιλη βρηκε τραγικο τελος μια ρεφορμιστικη αυταπατη» («Ντοκουμέντα του MIR», σσ. 14-15, Εξάντας, 1975).

ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΥΚΝΩΝΕΤΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΗΣ ΧΙΛΙΑΝΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΕ -ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΕ- ΟΡΘΙΑ, ΜΕ Τ’ ΟΠΛΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ, ΑΝΤΙΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.


Σύντροφος Μιγκέλ Ενρίκες… Παρών!


Compañero Miguel Enriquez, HASTA LA VICTORIA SIEMPRE!

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

** κείμενο του σ/ φου Τάσου Κατιντσάρου, «πειραγμένο» από Αλέκα Ζορμπαλά

tsak-giorgis