Κείμενο για το περιβαλλοντικό έγκλημα στον Σαρωνικό και κάλεσμα στη διαδήλωση στον Πειραιά

Η ανυπολόγιστη περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή της 10ης Σεπτεμβρίου στον Σαρωνικό κόλπο, που προκλήθηκε από τη βύθιση του δεξαμενόπλοιου Αγιά Ζώνη νότια της Ψυττάλειας, και τον διασκορπισμό χιλιάδων τόνων μαζούτ στην θάλασσα, αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου στην χρόνια λεηλατική και ρυπαντική δραστηριότητα των εφοπλιστικών και πετρελαϊκών εταιριών στη θάλασσα και τις ακτές του Πειραιά και της δυτικής Αττικής.

 
Πρόκειται για μια περιοχή που μετατράπηκε τις τελευταίες δεκαετίες σε μια από τις πιο μολυσμένες της χώρας, με την ανεξέλεγκτη εγκατάσταση σε αυτήν των πιο ρυπαντικών βιομηχανιών καθώς και την απόληξη του κεντρικού αποχετευτικού συστήματος του λεκανοπεδίου, που κατέστρεψαν χωρίς κανένα όριο το περιβάλλον και υποβάθμισαν τη ζωή των κατοίκων των γύρω εργατουπόλεων.
Αξίζει επίσης να σημειώσουμε, ότι οι ακτές της δυτικής Αττικής φιλοξενούσαν επιπλέον, για πολλά χρόνια μέχρι και πριν λίγες δεκαετίες, τις κοινωνικές δραστηριότητες χιλιάδων οικογενειών της εργατικής τάξης της Αθήνας και του Πειραιά αποτελώντας πολύ σημαντικούς ελεύθερους – δημόσιους χώρους οι οποίοι σήμερα έχουν ιδιωτικοποιηθεί, λεηλατηθεί και μολυνθεί σε τέτοιο βαθμό που είναι πλέον απρόσιτοι και επικίνδυνοι.
Ενδεικτικό του τρόπου που αντιλαμβάνονται οι κρατικοί αξιωματούχοι και οι καπιταλιστές τόσο την περιοχή που συνέβη η διαρροή του πετρελαίου όσο και συνολικά το φυσικό περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες, είναι η αδιαφορία για το “ατύχημα” και τις συνέπειές του και η συγκάλυψή του τις πρώτες μέρες, όσο ακόμα πίστευαν ότι οι πετρελαιοκηλίδες που σχηματίστηκαν στην επιφάνεια της θάλασσας θα περιορίζονταν στον κόλπο των Σεληνίων στην Σαλαμίνα, ενώ τις επόμενες μέρες θα καταβυθίζονταν χωρίς να είναι πλέον ορατές. Έτσι κανένα ουσιαστικό αντιρρυπαντικό μέτρο δεν πάρθηκε, το δεξαμενόπλοιο που ανέλαβε την απάντληση του μαζούτ από το βυθισμένο Αγιά Ζώνη ΙΙ ήταν εξίσου σάπιο, επικίνδυνο και έφερε στις δεξαμενές του λαθραίο πετρέλαιο, ενώ η επέμβαση του κρατικού μηχανισμού για τον περιορισμό των πετρελαιοκηλίδων ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. 
Όμως, η αλλαγή της διεύθυνσης και της έντασης του ανέμου τις επόμενες μέρες έκανε ορατή την τεράστια καταστροφή, αρχικά στη Φρεαττύδα και στη συνέχεια στις νότιες ακτές τις Αττικής όπου είναι εγκατεστημένες μονάδες τουριστικής βιομηχανίας και σχεδιάζονται νέες πολύ μεγαλύτερες όπως είναι αυτή του Ελληνικού. Αυτή η εξέλιξη διέλυσε κάθε δυνατότητα συγκάλυψης του γεγονότος κάνοντας ορατό το μέγεθος της καταστροφής σε μια περιοχή πολύ ευρύτερη της υποβαθμισμένης περιοχής μεταξύ της Ψυττάλειας και της ανατολικής Σαλαμίνας.
Εδώ έχει σημασία να θυμίσουμε ότι δέκα χρόνια πριν, τον Ιούνη του 2007 ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μπροστά σε μια εξίσου ανυπολόγιστη περιβαλλοντική καταστροφή που συνέβη στην Αττική. Αδιαφόρησε για τη μεγάλη πυρκαγιά που κατέκαιγε για μέρες τα πευκοδάση της Πάρνηθας και κινητοποιήθηκε μόνο όταν η φωτιά απείλησε τις εγκαταστάσεις του καζίνου στην καρδιά του Δρυμού, και αφού πρώτα είχε καταστραφεί το μεγαλύτερο μέρος του αρχέγονου ελατοδάσους του βουνού.
Το ναυάγιο του δεξαμενόπλοιου και η καταστροφή του Σαρωνικού δεν ήταν ένα τυχαίο “ατύχημα”, -εξάλλου συνέβη μέσα σε έναν κλειστό κόλπο σε συνθήκες νηνεμίας- και δεν είναι το
μοναδικό. Είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης αντικοινωνικής και αντιπεριβαλλοντικής δραστηριότητας του κράτους και των πετρελαϊκών και εφοπλιστικών εταιριών για την εξασφάλιση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου κέρδους. Όπως αντίστοιχα συμβαίνει με τις εταιρίες κατασκευών, εξόρυξης, ενέργειας, τουρισμού κ.α. σε κάθε σημείο της χώρας.
Σήμερα, σε συνθήκες βαθιάς συστημικής κρίσης, η αναδιάρθρωση του πολιτικοοικονομικού συστήματος χαρακτηρίζεται από μια άνευ προηγουμένου επιθετικότητα απέναντι στην κοινωνία και τη φύση. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τη γιγαντιαία επιχείρηση εκποίησης δημόσιων φυσικών πόρων και εκτάσεων στο ιδιωτικό κεφάλαιο, που πραγματοποιείται από το ελληνικό κράτος υπό την κηδεμονία της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. 
Καθώς επίσης και τον εκσυγχρονισμό του νομικού πλαισίου, όπως ο νόμος του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών “Fast Track” (Διαδικασία Ταχείας Αδειοδότησης) και εκατοντάδες άλλα νομοσχέδια και υπουργικές αποφάσεις, ώστε να αρθούν οποιεσδήποτε θεσμικές δεσμεύσεις υπήρχαν μέχρι σήμερα στην εκμετάλλευση και εμπορευματοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος, όπως η προστασία της δασικής έκτασης, ο δημόσιος χαρακτήρας του αιγιαλού, η υποχρέωση κατάθεσης περιβαλλοντικών μελετών στα μεγάλα κατασκευαστικά έργα κ.ά. Πρόκειται για την δημιουργία συνθηκών ανεξέλεγκτης λεηλασίας και καταστροφής της φύσης στο όνομα της κρατικής – καπιταλιστικής ανάπτυξης που σε “περιόδους κρίσης” εμφανίζεται ως υπόθεση εθνικού συμφέροντος. Μια διαδικασία που αποτελεί προτεραιότητα για τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Αλέξης Χαρίτσης σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ:
“Σε ό,τι αφορά τις στρατηγικές επενδύσεις, αλλάζουμε το πλαίσιο απλοποιώντας και επιταχύνοντας τις διαδικασίες για τη διενέργειά τους ενώ διευρύνουμε και τα κριτήρια ώστε να συμπεριλαμβάνονται και επενδυτικά σχέδια από περισσότερους κλάδους της οικονομίας και όχι μόνο από τον τουρισμό και την ενέργεια όπου συγκεντρωνόταν το ενδιαφέρον μέχρι τώρα”.
Σε αυτήν την κατεύθυνση έχουν αναγγελθεί μια σειρά καταστροφικών για τη φύση και τις τοπικές κοινωνίες σχεδιασμών σε πλήθος σημείων της χώρας, όπως είναι η λειτουργία των Υ/Η εργοστασίων στον Αχελώο, τα μεταλλεία χρυσού στην Χαλκιδική και την Ροδόπη, η εγκατάσταση αιολικών βιομηχανικών ζωνών σε όλα τα ορεινά συγκροτήματα, το γιγαντιαίο πρόγραμμα “ΗΛΙΟΣ” φωτοβολταϊκών βιομηχανικών ζωνών, η άντληση πετρελαίου από τον πυθμένα του Ιόνιου και του Κρητικού πελάγους, η κατασκευή εκατοντάδων Υ/Η φραγμάτων σε πλήθος ποταμών και χειμάρρων, η παράδοση αναρίθμητων φυσικών οικοτόπων στην τουριστική βιομηχανία κ.α.
Μπροστά στην καταστροφική επέλαση του κράτους και του κεφαλαίου, αναδεικνύεται η σημασία του ευρύτερου αγώνα για την προάσπιση του φυσικού κόσμου και των ελεύθερων – δημόσιων χώρων. Αυτός ο αγώνας σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή, πρέπει να δυναμώσει στους δρόμους, να πλατειάσει κοινωνικά και να ριζοσπαστικοποιηθεί. Να συναντηθεί με τις επιμέρους κοινωνικές αντιστάσεις που εκφράζονται σε σημεία όπου εκδηλώνεται η κρατική και καπιταλιστική επιθετικότητα θέτοντας φραγμό στη λεηλασία της φύσης και της κοινωνίας.

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΦΟΠΛΙΣΤΩΝ

ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΟΚΤΩΒΡΗ 2017

ΣΤΑΘΜΟΣ ΗΣΑΠ ΠΕΙΡΑΙΑ, 12:00

Πρωτοβουλία αγώνα για τη γη και την ελευθερία
Οκτώβρης 2017