Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, λένε.

Αυτό τό άρθρο το έγραψα προσπαθώντας να μπώ στή θέση μιάς  φίλης άνεργης με ότι μπορεί να σημαίνει η ανεργία για αυτήν.Καταθέτοντας το πόνο της  ψυχής της μέ όσα συμβαίνουν γύρω της μου είπε όσα καταγράφω στή συνέχεια.Μια γυναίκα πού μέχρι πρότινος πρόσφερε και ήταν χρήσιμη στη κοινωνία σήμερα βιώνει την ανεργία της σαν παροπλισμένο καράβι.Tά λόγια της Α γροθιά στο στομάχι

Bαρέθηκα να υποκρίνομαι, το χαμόγελο μαζί με την ελπίδα χάθηκαν.

Μετρώ τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες ελπίζοντας να δώ φώς. Πουθενά φως, σκοτάδι κι  απελπισία. Βαρέθηκα να μου λένε κάνε υπομονή, η υπομονή μου εξαντλήθηκε πρό πολλού.  Υπομονή στην φτώχεια δε μπορείς να κάνεις και να το θέλεις, υπομονή στη πείνα και τη δυστυχία;

Mά πώς να γίνει, στο θυμίζουν λειτουργικές καθημερινές ανάγκες. Πεινάς, διψάς…

Ερχονται στιγμές που ψάχνεις στις τσέπες σου μήπως βρεις κανένα ξεχασμένο ευρώ να πάρεις ψωμί, τσιγάρα …άδειες τσέπες, άδεια ζωή. Βλέπεις τα μάτια της μάνας σου να σε κοιτούν απελπισμένα σα να σου λέει δεν φτάνει η σύνταξη, μακάρι να μπορούσα να σε βοηθήσω. Σκύβεις το κεφάλι, φεύγεις μη δεί το δάκρυ που αρχίζει να αχνοφαίνεται 

Αρχίζεις και φοβάσαι για το αύριο, δεν ξέρεις καν αν θα υπάρξει αύριο, αν θα μπορέσεις κάποια στιγμή ν’ αντικρύσεις τον ήλιο, στον σκεπάζει, βλέπεις, εδώ και καιρό η ανεργία. Έχασα τα πάντα, προσπαθώ να κρυφτώ μη με δουν. Δεν γουστάρω, ξέρεις, να με λυπούνται εμένα που τόσα χρόνια είχα μάθει να προσφέρω, αίφνης όλοι αυτοί μου γύρισαν την πλάτη.  Δεν τους είμαι πλέον χρήσιμη, δεν μ’ αναγνωρίζουν. Σκιά του εαυτού μου έχω καταντήσει…

Κι όλα αυτά γιατί βρέθηκα να είμαι άνεργη. Μόνο η μάνα μου παρέμεινε κοντά μου  προσπαθώντας να βοηθήσει όπως μπορεί, αλλά τι να σου κάμει κι αυτή η έρμη μάνα, ποιος να το περίμενε πώς στα γεράματα της θα σήκωνε μαζί μου βαρύ φορτίο…
Τώρα που θα ‘πρεπε να είναι ήρεμη κι απελευθερωμένη από προβλήματα και έγνοιες, τώρα  δυστυχεί κοντά μου… Πώς αλήθεια μπορεί ν’ αφήσει το παιδί της στην τύχη του μια μάνα;  Μόνο η μάνα που σε γέννησε σε πονά. Μονάχα εκείνη είναι κοντά τόσο στα δύσκολα όσο και στα έυκολα, στις χαρές και τις λύπες…

Προσπαθώ να της δώσω κουράγιο άσχετα εάν μέσα μου πονώ, με τσακίζει ψυχολογικά η όλη κατάσταση…
Δεν ξέρω τι να κάνω πιά, κλείστηκα στον εαυτό μου. Φίλοι πιστοί στη μοναξιά τα σκυλάκια μου, κουνούν την ουρά λες και διαισθάνονται τον πόνο και την απελπισία μου…
Ισως ξημερώσει καλύτερη μέρα ίσως όχι, το μόνο σίγουρο είναι πώς αν αντέξω θα έχω βγει δυνατή. Όχι όμως κι αλώβητη…

Mkampouraki