Η αξιοκρατία «διώκεται»

Φαντάσου το εξής σκηνικό: Βρίσκεσαι σε μία μεγάλη αίθουσα. Είσαι εξεταζόμενος για κάτι, για μεταπτυχιακό, για κάποια είδους συνέντευξη ίσως. Δεν έχει σημασία. Η αίθουσα είναι γεμάτη με κόσμο, ενώ περιπλανιούνται καθηγητές/εξεταστές περιμένοντας τον επόμενο. Ξέρεις ότι θα πας σε μία διαφορετική αίθουσα, οπότε αγχώνεσαι ακόμα περισσότερο. Φωνάζουν το όνομα σου, μαζί με 2 ακόμα άτομα. 

Ακολουθείς το σοβαρό κυριούλη που σε οδηγεί στη θέση σου. Όταν έρχεται η σειρά σου να παρουσιαστείς, χαμογελάς αμήχανα και λες το όνομα σου. Περιμένεις. Βλέπεις τους γύρω σου. Οι 2 μεταξύ τους γνωρίζονται. Γελάνε, χαιρετάνε το καθηγητή/εξεταστή με το μικρό του και σε κοιτάνε υπεροπτικά. <<Τι κάνει αυτός εδώ;>> σκέφτονται. Εσύ δε μιλάς. Περιμένεις υπομονετικά.

Κάποια στιγμή ξεκινάτε επισήμως. Φοβάσαι, τα χέρια σου τρέμουν και η καρδιά σου πάει να σπάσει. Κοιτάς με ζήλο τους άλλους να μιλάνε με άνεση. Ζηλεύεις περισσότερο από ποτέ. Περιμένεις όμως. Ταπεινά και σιωπηλά. Έρχεται η σειρά σου. Μιλάς, μιλάς, μιλάς. Δε ξέρεις όλες τις απαντήσεις, επειδή δεν ήταν στα προβλεπόμενα. Παρόλα αυτά δε σταματάς. Συνεχίζεις.

Όταν τελειώσεις, προσπαθείς να θυμηθείς τι απάντησες στην ερώτηση 3. Προσπαθείς να συγκεντρωθείς και να θυμηθείς, ενώ βλέπεις τον τρίτο με κωδικό όνομα 335 να βγάζει από τη τσέπη του ένα φακελάκι. Τον κοιτάς με απορία. Κοιτάς τον καθηγητή. Τι θα πει; Πώς θα αντιδράσει;

Το παίρνει σιωπηλά. Περιμένει αντιδράσεις. Κανένας δεν αντιδρά. Το βλέπεις, σηκώνεσαι και λες διακριτικά <<Ο χρηματισμός απαγορεύεται. Ζούμε σε μία αξιοκρατική κοινωνία>>. Σε κοιτάζει, χαμογελάει και απαντάει <<Είναι φίλος μου και μου έδωσε κάτι που μου ανήκει. Μην ασχολείσαι>>. Δε χάνεις χρόνο να απαντήσεις <<Παρακαλώ, να μου μιλάτε καλύτερα. Δε με ξέρετε προσωπικά. Απαγορεύεται να εξετάζετε γνωστούς σας, το ξέρετε υποθέτω. Παρακαλώ, ας λείξει το θέμα εδώ>>. Γελάει δυνατά.

<<Αλεξίου>>, έτσι σε λένε,<<έχεις να προσθέσεις κάτι στην τρίτη ερώτηση;>> ρωτάει ο εξεταστής. <<Όχι>> απαντάς. <<Κόβεσαι>>. Έρχονται δύο κύριοι και σε οδηγούν στην έξοδο. Το μόνο που μπόρεσες να ακούσεις είναι ένα ξερό <<επόμενος>>.

Δύο μήνες αργότερα, έχεις την τύχη να συναντήσεις αυτόν τον καθηγητή/εξεταστή στο δρόμο. Κάνει ότι δε σε βλέπει. Τον πλησιάζεις. <<Καλησπέρα σας>> λες, αλλά δεν απαντάει. Ετοιμάζεται να φύγει ενώ λες <<Δουλέψατε τριάντα χρόνια ως επιστήμονας στο εξωτερικό. Τέτοια μυαλά είναι πραγματικά αξιοθαύμαστα. Παρόλα αυτά, δε μπορώ να δεχθώ κάτι τέτοιο. Κατανοώ ότι οι γνώσεις σας στο χώρο είναι πολύ μεγάλες, αλλά έχουμε αξιοκρατία. Δε το ξέρατε, κύριε καθηγητά; Όπως ακριβώς και στο χώρο εργασίας σας. Για αυτό δεν είπαμε ότι σας έδιωξαν;>>. <<Τι θέλεις;>> σε ρωτάει. << Πρώτος μου ξάδερφος είναι ο κ. Μπορής. Ο διευθυντής της εταιρείας όπου δουλεύετε. Δε το ξέρατε; Έπρεπε να το μαθαίνατε. Απλώς είμαι ταπεινός. Από σήμερα, πάρτε τις γνώσεις σας και πάτε άλλου. Α και για να μη το ξεχάσω, σήμερα παραιτηθήκατε.>> <<Μα πώς; Δεν υπέβαλλα καμία παραίτηση, και αν θέλετε μπορώ να…>>. <<Μα το ξέρω. Δε φαντάζεστε τι χαρά έκανε ο υπεύθυνος, με το φακελάκι που του έδωσα. Όσο για την υπογραφή σας; Να ‘ναι καλά τα παιδιά της ασφάλειας. Καλή σας μέρα, και να προσέχετε καλύτερα τους γνωστούς και τα πράγματα σας>>.

Νιώθεις άσχημα. Πώς μπόρεσες να το κάνεις αυτό; Για ένα τίτλο σπουδών; Τόσο εγωιστής είσαι; Πριν απαντήσεις, σκέψου λίγο πόσοι έχασαν κόπο και χρόνο, για να αναγκαστούν να κοπούν επειδή δεν είχαν τα απαραίτητα χρήματα.

Σωστά, δεν είχαν άκρες. Μόλις τώρα, τους δικαίωσες.

Μπράβο.

George K. Antoniadisenfo.gr