Νίκος Κοεμτζής-«Mισώ» την αστυνομία

Mισώ την αστυνομία

 Να σου δώσω να καταλάβεις…Από τότες  πού χτύπαγαν τον πατέρα μου,από μικρό παιδί,απόχτησα ένα μίσος κατά της αστυνομίας.Την αστυνομία την εννοάω σαν κράτος της δεξιάς και τη μισώ!

Τή μισώ και τη σιχαίνομαι όσο τίποτε στο κόσμο!

Δεν έκλεψα ή δεν αδίκησα  ποτέ μου έναν φτωχό ή έναν ιδεολόγο ή έναν ρέστο.Εχω αδυναμία στους αστυνομικούς…Από μωρό τους θυμάμαι να έρχονται και να μου λένε: «Βρέ Κοεμτζή αφεντικό είσαι ή  υπάλληλος ή συνεταίρος;»Τους απαντούσα πώς είμαι λίγο από όλα. «Αυτή δεν είναι  εξήγηση που μας δίνεις….» θύμωναν…Τέτοιες εξηγήσεις δίνω τους πετούσα κοφτά… «Θα τα πούμε με απειλούσαν»

Οποτε θέλετε….

 Παλιότερα μού είχαν πέσει και με ένα αμάξι να με κλαδέψουν…θέλαν να με κλαδέψουν στην Αθηνάς…Ενώ όλα τα αμάξια ήταν κανονικά με τα φανάρια πού άναψαν ήρθε και έπεσε επάνω μου να με στραπατσάρε ένας αστυνομικός  που τον γνώριζε όλη η γειτονιά.Τότες με ξέγραψανε από τα κιτάπια  της ζωής όσοι με ξέρανε…. «Θα σε σκοτώσουν Νικολή…θα σε φάει κανένα χαντάκι»

 Η στάση μου αυτή απέναντι στην αστυνονομία με ανάγκαζε να παίρνω θέση και στα αδέρφια μου.Ερχόμουν σε σύγκρουση με τον αδερφό πού έχω στη Γερμανία γιατί τον έβλεπα να κάνει παρέα με χωροφυλάκους.. «βρέ φασιστόμουτρο τι θές παρέα με τους μπάτσους του έλεγα…» Αυτός απαντούσε ότι είναι καλό παιδί,αλλά εμένα το μίσος με έκανε να τους βλέπω όλους το ίδιο…Αστυνομικός μουρμούριζα μέσα μου,κορώνα φοράει κερ….. θα είναι! Από τα  βάσανα και τους κατατρεγμούς άνοιξαν τα μάτια μου και είδα  πού αρμόζει να έιμαι στη ζωή.

 Το γράφω σε τούτο το ποίημα που λέω για τις ιδέες μου :

Σίδερα στο παράθυρο

Και η πόρτα αμπαρωμένη

Και στου κελιού τη μοναξιά

Η σκέψη μου βαραίνει

Τάχα ποιός είναι η αιτία που πονώ

Και ποιος είναι ο φταίχτης

Ποια μαύρη μοίρα με έσπρωξε        

Και έχω γίνει κλέφτης;

Μήπως η φτώχεια η σκληρή

Για οι γονείς μου φταίνε;

Κι όμως τους έχω δεί κι αυτούς

Για με να κλαίνε

Θάρρος χρειάζεται ο νούς

Να έυρει την αιτία

Να δείς σε τι στηρίζεται

Η σάπια κοινωνία

Παπάδες καλοζωϊστές

Διδάσκουν την αγάπη

Κι οι αστυνομικοί οι άτιμοι

Σου κάνουν το σατράπη

Και οι δικαστές που άδικα

Δικάζουν οι πουλημένοι

Κι οι χωροφύλακες κρατούν

Όπλα οι σιχαμένοι

Το δίκιο και ιδανικά

Φυλάν οι δικηγόροι

Και νοικοκύρηδες σωστοί

Είναι γιατροί και εμπόροι

Πίσω από δαύτους η ζωή

Είναι ευτυχισμένη

Και ζούνε μόνο οι πλούσιοι

Στα τάληρα χεσμένοι

Αυτοί εφτιάξαν  φυλακές

Και νόμους και δικάζουν

Όποιους σηκώνουν κεφαλή

Και τους φωνάζουν

Τάχα αλήθεια σκέφτομαι και όλο αναρωτιέμαι

Πού την αιτία του κακού

Βρήκα και τυραννιέμαι

Αιτία είναι οι πλούσιοι

Και όλο τους το σόι

Ρουφάν το αίμα του λαού

Πέφτουν σαν σκυλολόϊ

 Αυτές είναι επαναστατικές ιδέες…..

Εκνευρίζεσαι και συνέρχεσαι κάποια στιγμή και λές….αυτό είναι γράφτο!

 Να σου τελειώσω το ποίημα;

Oμως πάντα προσπαθώ

Να στρίψω το τιμόνι

Να μπώ σε δρόμο καθαρό

Που άδικο δεν ζυγώνει

Και να γυρνάω δώ και κεί

Που πάω να μην ξέρω

Και πάλι να με κλείσουνε

Πάλι να περιμένω

Και ύστερα στη φυλακή

Τα ίδια και τα ίδια

Και μου μαυρίζουν τη ψυχή

Τα κολοβά τα φίδια

Και όταν βγαίνω έξω

Φρίκη με πιάνει

Που δεν μπορώ να αντέξω

Άλλος να τρέχει από δώ

Άλλος εκεί με τρέλα

Σαν νάχουνε στο πισινό

Βαλμένη μια προπέλα

Μού στήσαν παγίδα…Εκείνος με τα πολιτικά είχε περίστροφο.

Ηταν μπάτσος,εφτά μέρες πρίν το φονικό είχα μιλήσει με τον Κωσταντόπουλοτο χουντικό….μού είπε για μια συνεδρίαση ΛαδάΡουφογάληΚαραμπέρη στη Νεράϊδα στο Καλαμάκι…τότε του λέω «να μην σας πάρω χαμπάρι και να έρθω να σας πετσοκόψω σαν αρνιά»

 Μπά λέει αυτός  ο θυρωρός και οι σερβιτόροι ήταν Λοκατζήδες!

 Πιστεύω πώς  και αυτό ήταν ένα χτύπημα στη χούντα,εννοώ πού χτύπησα εκείνο  το βράδυ τους μπάτσους….Νά το ξέρεις τη πρώτη «σεισμική δόνηση» στη χούντα την έδωσα εγώ…

 Νίκος Κοεμτζής-φυλακές  Κέρκυρας

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γ.Λιάνη «Φυλακές»

Διατήρησα την αφήγηση του Νίκου όπως ακριβώς καταγράφετε στο βιβλίο

8368196014_7c1240fa5a_b

το συμπέρασμα …ένας άνθρωπος για κάποιους «απόβρασμα»της κοινωνίας για κάποιους άλλους «ήρωας»

Σίγουρα ένας άνθρωπος ταλαιπωρημένος,από τότε που γεννήθηκε γιατί ήταν «αριστερός» βαρύ  φορτίο  μέχρι και το θάνατο του στίς  23 Σεπτέμβρη 2011 τιμωρήθηκε περισσότερο γιά τίς ιδέες του παρά γιά το «έγκλημα» του

(Λιπόθυμος βρεθηκε σήμερα το μεσημέρι στο μοναστηράκι ο Νίκος Κοεμτζής. Βρισκόταν ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο επι δύο ώρες προτού ειδοποιηθεί ασθενοφόρο απο περαστικούς.)

Οταν μεταφέρθηκε στην πολυκλινική Αθηνών διαπιστώθηκε απλώς ο θάνατός του. 

Liberation popular