Σαν φύλλα τα παιδιά του πολέμου

Κάπου εκεί στη Μ.Ανατολή η άνοιξη δεν ήρθε, παρά μόνο το φθινόπωρο!
Πολλά παιδιά έπαψαν να γελούν και να χαίρονται…
Γιατί δεν θα προλάβουν να παίξουν στις γειτονιές , δεν θα προλάβουν να αγαπήσουν, να ενηλικιωθούν και να χαρούν τη ζωή.

Αυτά τα παιδιά σαν φύλλα φθινοπώρου πέφτουν στο έδαφος κάθε στιγμή δίχως να κάνουν φασαρία. Έτσι, ήσυχα, αθόρυβα και φευγαλέα, μακρυά απ τον κόσμο μας, μακρυά απ τα γλέντια μας…
Και ακόμα πιο μακρυά απ᾽ τη πολιτισμένη κοινωνία μας. Στην δική μας κοινωνία μάθαμε να ανεχόμαστε και να εθελοτυφλούμε για όσα συμβαίνουν γύρω μας…
Κατευθυνόμενα ρομποτάκια καταντήσαμε, δίχως συναίσθημα ανθρωπιάς. Στην δική μας κοινωνία άλλωστε νοιαζόμαστε περισσότερο για τα δικαιώματα της γάτας και του σκύλου παρά για τα ανθρώπινα…

Αυτά τα παιδιά κάθε μέρα παίζουν με τον θάνατο, που τον σκορπάει ανελέητα ο δολοφόνος τους.
Σε λένε οι λαοί σου Πλανητάρχη Πρωθυπουργό Πολιτικό Πρόεδρο Πολεμιστή …
Όποια ιδιότητα και αν έχεις, όποια σημαία και αν προσκυνάς, όποια γλώσσα σου μάθανε να μιλάς, σε όποιο θεό και αν πιστεύεις, όποιο πλούτο και όποια δόξα και αν λατρεύεις .. όποια μάνα και αν σε γέννησε …
Εγώ σε λέω δολοφόνο γιατί στα μάτια μου μονάχα αυτό είσαι…
Σκορπάς θάνατο σε αθώες ψυχές..

Αποτύχαμε Κύριοι…

Σαν είδος Αποτύχαμε!

Anna-Maria St
23/03/2018, enfo.gr