Ελληνική Δικαιοσύνη και Εκκλησία: Επιστροφή στον Μεσαίωνα

Το Συμβούλιο της Επικρατείας συνεδρίασε για να αποφασίσει για την συνταγματικότητα του νόμου Φίλη που προωθούσε κάποιες προοδευτικές μεταρρυθμίσεις στο χώρο της Παιδείας και συγκεκριμένα στα Θρησκευτικά.
Η Ολομέλεια του ΣτΕ αποφάσισε πως ο νόμος είναι αντισυνταγματικός.

Ας δούμε συνοπτικά το σκεπτικό του:

1) Το ΣτΕ ερμηνεύει το άρθρο 16 («βασική αποστολή της παιδείας […] είναι η ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης […]») με έναν δικό του τρόπο (;) θεωρώντας πως η θρησκευτική συνείδηση (γενικά) ταυτίζεται με την ορθόδοξη χριστιανική συνείδηση (ειδικά).

2) Αναφορικά με το άρθρο 13 που κατοχυρώνει ως απαραβίαστο δικαίωμα την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης, το ΣτΕ μας λέει πως αυτή η «ελευθερία» συνείδησης δεν εφαρμόζεται στους χριστιανούς ορθόδοξους μαθητές, καθώς αυτοί έχουν ήδη διαμορφώσει τη συνείδησή τους από το οικογενειακό τους περιβάλλον (εννοεί την βάφτιση στην ηλικία των 2 ετών). Πρακτικά τι σου λέει το ΣτΕ: «Καλή η ελευθερία να πιστεύεις όπου θέλεις, αλλά αυτό δεν εφαρμόζεται σε εσένα, 7χρονο παιδάκι, γιατί όταν ήσουν μωρό βαφτίστηκες, άρα επέλεξες ποια θα είναι η συνείδησή σου». Καλά το πάει.

3) Αναφέρει ακόμα ότι ο νόμος προσβάλλει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καθώς σου λέει ότι το χριστιανό ορθόδοξο παιδάκι (που είπαμε, κατέληξε σε αυτή τη συνείδηση όταν ήταν 2) αναγκάζεται (άκουσον άκουσον) να διδαχθεί και άλλες θρησκείες και όχι αποκλειστικά τη δική του.

Μην τα πολυλογώ, το καταλάβαμε πως πάει.

Πολλά θα μπορούσαμε να πούμε.

Νομικά, να αναφέρουμε πως η ιστορική ερμηνεία του Συντάγματος (στην οποία καταφεύγει το ΣτΕ στην 1η περίπτωση) είναι μια μέθοδος γενικά παραδεδεγμένη ως παρωχημένη (καθώς η ερμηνεία της ιστορίας είναι κάτι υποκειμενικό), και καλό είναι να αποφεύγεται, και να αξιοποιείται μόνο στην περίπτωση ενίσχυσης ενός ισχυρισμού που εξάχθηκε μέσω άλλου τρόπου ερμηνείας του Συντάγματος (γραμματικής, συστηματικής, κλπ).

Ηθικά, θα μπορούσαμε να πούμε πως το γεγονός ότι το 1975 που συντάχθηκαν οι γραμμές αυτές του Συντάγματος (ίσως ακόμη και το 1986 και 2001 που οι αναθεωρήσεις δεν τις έθιξαν) το πνεύμα του νομοθέτη ήταν πως ζούμε σε μια χριστιανική ορθόδοξη κοινωνία. Πέραν όμως του ότι οι εποχές, οι συνειδήσεις, οι άνθρωποι και οι κοινωνίες αλλάζουν, το ΣτΕ εδώ επικαλείται ένα εθιμικό δίκαιο, το οποίο στη σημερινή εποχή έχει ξεπεραστεί.

Πολιτικά, θα μπορούσαμε να υπενθυμίσουμε στο ΣτΕ πως οι συνειδήσεις των ανθρώπων δεν είναι κάτι στατικό και κυρίως, δεν είναι κάτι που αποφασίζεται όταν ο άνθρωπος είναι 2 χρονών. Ο άνθρωπος και η συνείδησή του είναι κάτι δυναμικό, που μεταβάλλεται, πέφτει σε αντιφάσεις, αναιρείται. Το γεγονός ότι αναγνωρίζεται το δικαίωμα σε έναν πολίτη να επιλέξει τη θρησκευτική του συνείδηση στα 18, στην Ελλάδα πρακτικά σημαίνει να αλλάξει τη συνείδησή του από χριστιανική ορθόδοξη, σε κάτι άλλο. Αυτό δεν είναι ούτε δικαίωμα, ούτε ελευθερία. Είναι κοινωνικός, συλλογικός και μαζικός εξαναγκασμός. Η εξουσία στα καλύτερά της.

Επειδή όμως ζούμε σε μια όμορφη χώρα στην οποία κάθε επιχείρημα, οποιασδήποτε φύσης, συγκρούεται πάνω στην ελληναράδικη νοοτροπία του «πατρίς θρησκεία οικογένεια», του «ξες ποιος είμαι εγώ» και του «έτσι γουστάρω», θα απαντήσουμε με το άρθρο του Infowar και του Άρη Χατζηστεφάνου: Ελληνική Δικαιοσύνη: Ό,τι πιο χολεριασμένο και άρρωστο

Ίσως και προβοκατόρικα, να πούμε ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη είναι η απάντηση στο ερώτημα του γιατί δεν έχουμε ακόμα κυβέρνηση Χρυσής Αυγής.
Γιατί, στην τελική, με τέτοιους δικαστές (και τέτοιους αστυνομικούς), τι να τους κάνεις τους φασίστες;

22/03/2018, enfo.gr