Τα παιδιά δεν είναι ντεκόρ σε εκκλησιαστικά δρώμενα

«Πάσχα Ελλήνων» την περασμένη εβδομάδα και… ως είθισται το θρησκευτικό συναίσθημα, αλλά και η θρησκοληψία χτύπησαν «κόκκινο». Σε πάρα πολλές περιοχές της χώρας πραγματοποιήθηκαν αναρίθμητες εκδηλώσεις, όμως στην Ανάβυσσο ξεπέρασαν  τα όρια.

Τα τελευταία χρόνια στο ναό των Αγίων Θεοδώρων της περιοχής, κάθε Μεγάλη Παρασκευή πραγματοποιείται αναπαράσταση σκηνών από την ιστορία της ζωής του Ιησού με τη συμμετοχή παιδιών από γυμνάσια, λύκεια, αλλά και μικρότερων ηλικιών, παράλληλα με την περιφορά του Επιταφίου.
Κάθε χρόνο, μάλιστα, όπως τονίζουν κάτοικοι και επισκέπτες το σόου γίνεται όλο και πιο «χολιγουντιανό», αλλά με την απαραίτητη… κατάνυξη και μεγάλη συμμετοχή του κόσμου.
Από την απλή παράθεση σκηνών από την Βίβλο, βέβαια, μέχρι να βάλουμε θηλιά στο λαιμό ενός μικρού παιδιού για να αναπαραστήσουμε τη στιγμή που ο Ιούδας μετανοεί και αυτοκτονεί σε ένα δέντρο, υπάρχει τεράστια απόσταση.
Η θηλιά, μαθαίνουμε, δεν ήταν δεμένη στο δέντρο, αλλά αυτό είναι το ζήτημα; Πώς ακριβώς επιτρέπει κάποιος ένα μικρό παιδί να πρωταγωνιστεί στην αναπαράσταση μίας αυτοκτονίας; Ποιος θα του εξηγήσει τα ανεξήγητα; 
Εκτός από το μικρό παιδί που προσπαθούσε να ισορροπήσει πάνω σε ένα τραπέζι μέχρι να περάσει από μπροστά του επιτάφιος και να επιτελέσει τον «ρόλο» του ως μετανοημένου Ιούδα, οι εν λόγω εκδηλώσεις είχαν κι άλλους μικρούς πρωταγωνιστές.
 
Αυτοί δεν ήταν άλλοι από τα παιδιά που ανέλαβαν το ρόλο των αγγέλων. Ναι, περισσότερα από δέκα παιδιά ντυμένα σαν άγγελοι, ανεβασμένα σε μεγάλο ύψος στην οροφή της εκκλησίας, σε ένα ακόμη… εξαιρετικά ασφαλές σημείο. Και αυτά είχαν επίβλεψη, όσο εύκολο κι αν είναι να επιβλέψεις πάνω από δέκα μικρά παιδιά σε ένα τόσο επικίνδυνο σημείο.
Χαριτωμένο θέαμα ή ένα ριάλιτι θρησκοληψίας που βάζει σε κίνδυνο την υγεία και την ψυχοσύνθεση μικρών παιδιών;
ΥΓ: Άραγε το θέαμα δεν προκάλεσε καθόλου αίσθηση στους πάρα πολλούς συγκεντρωμένους που έβγαζαν selfies και τραβούσαν φωτογραφίες και βίντεο; 
ΥΓ2: Ελπίζουμε να μην φτάσει η κατάνυξή μας σε σημείο… Φιλιππίνων, εκεί όπου άνθρωποι μαστιγώνονται και σταυρώνονται πραγματικά για να ζήσουν όσο πιο έντονα γίνεται το θείο δράμα…
Γράφει:Χρήστος Καλλιμάνης
Advertisements