Frima (Merphie) Bubis: Ως γυναίκα και πρώην στρατιώτης ο αγώνας μου δεν είναι μόνο κατά της κατοχής

Αρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα +972. Η Frima(Merphie) Bubis είναι συντονίστρια της οργάνωσης Breaking theSilence για την εβραϊκή διασπορά.

Όταν οι γυναίκες σπάνε τη σιωπή τους, πολεμάνε ταυτόχρονα σε δύο μέτωπα της ίδιας μάχης: ο ρατσισμός που βρίσκεται πίσω από τη κατοχή, όπως και ο σεξισμός που βρίσκεται πίσω από τη πατριαρχία, χρειάζονται μια ανισότητα ισχύος που πρέπει να διατηρηθεί και να μην αμφισβητείται. Σε τελική ανάλυση, απαγορεύεται να μιλάμε για τη κατοχή, και όλοι ξέρουν πως οι γυναίκες είναι ελαφρόμυαλες, έτσι επίσης, δεν αξίζει να ακουστούν.

Αντίθετα με τους άνδρες που σπάνε τη σιωπή για τα παραπτώματα των στρατιωτών στις κατεχόμενες περιοχές, οι γυναίκες όχι μόνο αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν την άρνηση της κατοχής, αλλά και τους φαλλοκράτες που υποστηρίζουν ότι «δεν βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα», μιας και δεν έχουμε απαραίτητα κάνει θητεία σε μονάδες εκστρατείας.

Άρχισα να αντιμετωπίζω αυτό τον αποκλεισμό και διάκριση από μικρή ηλικία. Στην ηλικία των 15, ονειρευόμουν να γίνω μάχιμη στρατιώτης. Caracal, Oketz, Συνοριοφυλακή, δε με ενδιέφερε πραγματικά, φτάνει να κρατούσα το M-16 και να φορέσω τις μπότες του στρατιώτη. Μεγαλώνοντας στην εθνοθρησκευτική κοινότητα του Ισραήλ, που οι γυναίκες παραδοσιακά δεν υπηρετούν στο στρατό, αισθανόμουν ότι έπρεπε να περάσω από μια ιεροτελεστία μύησης για να γίνω πλήρες μέλος της ισραηλινής κοινωνίας, που προσφέρει στις νέες γυναίκες, έναν τρόπο για να γίνουν πρώτες μεταξύ ίσων — στρατιωτική θητεία.

Από τα 18, ήδη ήξερα ότι υπήρχε ηθικό ζήτημα με τη κατοχή, αλλά πίστευα πως ήταν σημαντικό να βρίσκομαι εκεί, υπηρετώντας στα κατεχόμενα εδάφη, να είμαι η αλλαγή από μέσα.

Όταν ήμουν 20, ήμουν στρατιώτης στην περιοχή της Ναμπλούς. Δε κατάφερα να φορέσω μπότες και δε χρειαζόταν για να κρατάω όπλο, αλλά στο σημείο αυτό δεν το ήθελα πλέον. Ήμουν λοχίας στην αστική διοίκηση, την στρατιωτική μονάδα που διαχειρίζεται τα παρασκήνια της κατοχής. Σε εκείνη τη βίαιη και εξαντλητική ρουτίνα, ήθελα κυρίως να προστατευθώ και να γίνω μια από «τη παρέα».

Η καλύτερη μέθοδος ενσωμάτωσης σε αυτή τη μιλιταριστική και πατριαρχική κουλτούρα, έμοιαζε να είναι εκπληρώνοντας το ρόλο της «σέξυ στρατιωτίνας» που μαζεύει τη στολή της σφιχτά γύρω από τη μέση και τους μηρούς της και φλερτάρει με τους στρατιώτες και τους αξιωματικούς. Αυτό έμοιαζε να είναι το κόλπο για να γίνεις αρεστή και να περάσεις καλά. Διάλεξα όμως διαφορετική πορεία, στην οποία ξεφορτώθηκα αυτά τα γνωρίσματα για να είμαι μέλος της παρέας. Κάπνιζα περισσότερα τσιγάρα, χρησιμοποιούσα χυδαία γλώσσα, και έγινα επιθετικότερη. Επένδυσα ακόμη περισσότερο στις δεξιότητές μου στα αραβικά για να αποδείξω ότι όχι μόνο οι άνδρες ξέρουν πώς να πουν προτάσεις όπως «δεν έχεις άδεια εισόδου» στους Παλαιστίνιους στα αραβικά.

Αλλά στο τέλος της μέρας, τα τσιγάρα και οι βρισιές δεν ήταν η πραγματική δοκιμή αποδοχής. Η πραγματική απαίτηση είναι να παραμείνεις σιωπηλή μπροστά στην κακοποίηση των Παλαιστίνιων. Όταν μέλη της συνοριοφυλακής κτύπησαν κρατουμένους Παλαιστίνιους στη μέση της ένωσης στο Ταπούαχ στο βόρειο τμήμα της Δυτικής Όχθης, ο διοικητής μου είπε στους στρατιώτες που ήταν τοποθετημένοι εκεί: «Δεν υπάρχει πρόβλημα, δείρτε τους – αλλά να το κάνετε πίσω από κάποιο τοίχο1». Σε ένα μέρος όπου η βία είναι η ρουτίνα, δεν ήμουν έτοιμη να διακινδυνεύσω τη θέση μου και να «καρφώσω» τον ανώτερο διοικητή μου.

Όταν άρχισα να σπάω τη σιωπή δημόσια, αντιμετώπισα ξανά τον ίδιο σοβινισμό που είχα προσπαθήσει να αποφύγω με τη κατάταξη μου, και που θα συνέχιζε να με στοιχειώνει σε ολόκληρη τη διάρκεια  της στρατιωτικής θητείας μου. Όταν είπα στους ανθρώπους για την εμπειρία μου και αυτή άλλων στρατιωτών που έσπασαν τη σιωπή, σχεδόν πάντα αντιμετώπισα έναν άνδρα που απέδωσε την προσωπική εμπειρία μου καθώς επίσης και την κριτική μου κατά της κατοχής σε ένα σύνολο άχρηστων συναισθημάτων. Σε τελευταία ανάλυση, δεν ήμουν μάχιμη ή έστω αξιωματικός. Οι δεκάδες επιχειρήσεις και οι εκατοντάδες περιστατικά των οποίων ως επιχειρησιακός λοχίας έγινα μάρτυρας δεν έπεισαν εκείνους τους άνδρες πως και εγώ επίσης, έχω το δικαίωμα να συμμετέχω στο διάλογο.

Η λέσχη των αγοριών, που προσπαθεί να με αποκλείσει ως γυναίκα από το πολιτικό διάλογο, είναι η ίδια λέσχη αγοριών που νομίζει πως ξέρει «τι είναι καλό για τους Παλαιστίνιους» εδώ και 50 χρόνια. Έτσι δεν είναι πραγματικά δεν προκαλεί καμία κατάπληξη που σκέφτονται ότι ξέρουν τι είναι καλό για μας τις γυναίκες.

Όχι, η κοινωνία μας δεν χρειάζεται άλλες γυναίκες στρατηγούς. Η κοινωνία μας πρέπει να ακούσει τις φωνές που επιμένουν να μιλάνε για αυτό που αποσιωπάται — και για αυτό που πρέπει να αλλαχτεί.

Την επόμενη Δευτέρα, θα συμμετέχω σε μια εκδήλωση στο Cinemateque του Τελ Αβίβ, η οποία περιλαμβάνει μια ταινία για έξι γυναίκες που υπηρέτησαν στα κατεχόμενα εδάφη και αποφάσισαν να σπάσουν τη σιωπή τους. Σας προσκαλώ για να έρθετε, να δείτε, και να ακούσετε για τη κατοχή, τις γυναίκες που είναι μέρος της, και για την ευθύνη μας να τη τελειώσουμε.

Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

  1. http://www.breakingthesilence.org.il/testimonies/database/396704

Επισκεφθείτε:  Breaking The Silence