Άστοχη Εξαιρετικότητα

Ακούω πού και πού ότι είμαι ξεχωριστή, αξιοθαύμαστη, το ένα ή το άλλο εξαιρετικό επίθετο.. Και οσο κι αν με κολακεύει, με ανταμοίβει, θρέφει τον εγωισμό και την αίσθηση ότι κάτι κάνω καλά, κάποιες φορές με νευριάζει και με θυμώνει.

Γιατί αν η Μητέρα Τερέζα, ο Άινστάιν, ο Έντισον, η Φρίντα, ο Έλπις, η Δώρα, o Φραγκάκης, ο Βροχίδης, ο Ζήλος και τόσοι άλλοι για τους οποίους έχουν γραφτεί ομορφα λογάκια, (και για πολλούς άλλους που τίποτα δεν έχει γραφτεί – από συγκυρία ή επιλογή), είναι τόσο σούπερ ντούπερ ξεχωριστοί, αυτομάτως αυτό δημιουργεί μια ψευδαίσθηση:”Αααα! Δες!! αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι κάνουν υπέροχα πράγματα! ” Κι αυτό -όχι πάντα- αλλά αρκετές φορές δημιουργεί την αυταπάτη ότι αυτά τα υπέροχα πράγματα γίνονται μόνο από ανθρώπους που είναι εξ αρχης υπέροχοι, ξεχωριστοί, διαφορετικοί, χαρισματικοί.

Όλοι μας, ΌΛΟΙ μπορούμε να ταξιδέψουμε, να στήσουμε πρότζεκτ, να κινητοποιήσουμε τους συνανθρώπους μας, να διαμορφώσουμε το περιβάλλον μας, να ανακαλύψουμε. ΟΛΟΙ εχουμε τη δυναμη να δημιουργήσουμε τον κόσμο που μας εμπνέει να ζούμε- είτε αυτό σημαίνει να γνωρίσω τις πτυχές του κόσμου, είτε να κάνω κάτι οργανωμένο για τα αδέσποτα της γειτονιάς μου.

Και η σούπερ ντούπερ μαγική συνταγή για να το πετύχουμε;! Δέσμευση, Ρίσκο, Αφοσίωση, Πρωτοβουλία, Ξεβόλεμα. Ξεβόλεμα. Ξεβόλεμα. Ιδρώτας (κυριολεκτικά και μεταφορικά), Καταρρεύσεις, Καταρρεύσεις κι άλλες Καταρρεύσεις. Και Ανάληψη Ευθύνης. Για τις επιθυμίες και τα θέλω μας που για τον Χ, Ψ, Ζ λόγο τα βαφτίζουμε όνειρα και τα αφήνουμε να κάνουν παρέα στους φανταστικούς μας φίλους.
 
 
Η εξαιρετικότητα ειναι η άστοχη ταμπέλα που κολλάμε στο αποτέλεσμα των πράξεων (γιατί εξαιρετική είναι η κάθε προσπάθεια ακόμα κι αν αποβεί άκαρπη) και όχι η προϋπόθεσή τους.
“I have not failed. I’ve just found 10,000 ways that won’t work.”
Thomas A. Edison