Για τη δίωξη του διαδηλωτή Γιώργου Μήτσου και την «απαγόρευση» συναθροίσεων!

Δικαστής «απαγορεύει» συναθροίσεις και διαδηλώσεις

Αναφορά στον Άρειο Πάγο για το πρωτοφανές για δημοκρατικό πολίτευμα σκεπτικό καταδίκης αντιμνημονιακού διαδηλωτή

 Εν συντομία

Μπορεί ένα σκεπτικό δικαστικής απόφασης να αμφισβητεί ευθέως τις δημοκρατικές δομές; Ενδεχομένως και να μπορεί, όπως φαίνεται από το περιεχόμενο αναφοράς που έχει κατατεθεί στον Αρειο Πάγο για διεξαγωγή έρευνας. Η πρωτοφανής επιχειρηματολογία θέτει εν αμφιβόλω παγιωμένα συνταγματικά δικαιώματα και δημοκρατικές αρχές, όπως η ελευθερία συνάθροισης και το τεκμήριο αθωότητας.

• Γιατί ενδιαφέρει

Στον ορυμαγδό της αμφισβήτησης του θεσμού της Δικαιοσύνης που προκύπτει μέσα από αποφάσεις δικαστών έρχεται να προστεθεί και ένα σκεπτικό απόφασης το οποίο απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί σύμφωνο με τις δημοκρατικά κατοχυρωμένες συνταγματικές αρχές και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Μια πρωτοφανής δικαστική απόφαση, η οποία αμφισβητεί μεταξύ άλλων δικαιωμάτων ακόμη και το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της δημόσιας συνάθροισης, έφτασε στον Αρειο Πάγο. Ούτε λίγο ούτε πολύ, το σκεπτικό της πρωτόδικης καταδικαστικής απόφασης αμφισβητεί το δικαίωμα των πολιτών να διαδηλώνουν κατά της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης όταν εκείνη απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της Βουλής!

Η υπόθεση αφορά διαδήλωση κατά τη διάρκεια πανελλαδικής απεργίας των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ τον Δεκέμβριο του 2010, στην οποία ο κατηγορούμενος έλαβε μέρος με την κίνηση εργαζομένων για την υπεράσπιση εργασιακών δικαιωμάτων Δικαίωμα. Πρόκειται για κίνηση πολιτών που δραστηριοποιήθηκε το 2001-2012, με κύριο σκοπό κυρίως την αλληλεγγύη (συμπαράσταση σε απεργίες εργαζομένων, φοροτεχνική υποστήριξη σε εργαζομένους που είχαν πρόβλημα κ.λπ.).

Ο κατηγορούμενος Γεώργιος Μήτσου (σήμερα 30 ετών, τότε 22), καταδικάστηκε πρωτόδικα τον Οκτώβριο του 2016 από Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών με πρόεδρο τον Νικ. Παπαδάτο σε τρία χρόνια ποινή για επικίνδυνη σωματική βλάβη κατά συρροή σε βάρος αστυνομικών, διατάραξη κοινής ειρήνης και αντίσταση, χωρίς να του αναγνωριστεί ελαφρυντικό. Το σκεπτικό καθαρογράφηκε και καταχωρήθηκε τον Μάρτιο του 2018, δηλαδή 17 μήνες μετά την έκδοση της απόφασης! Στον δεύτερο βαθμό πάντως, που εκδικάστηκε τον Μάιο του 2018, αθωώθηκε από τα δύο αδικήματα που του καταλογίζονταν και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης μόνο πέντε μηνών για απόπειρα απλής σωματικής βλάβης με το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου.

Το σκεπτικό του δικαστή

Στην εν λόγω πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση του Θ’ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών ενσωματώνονται απόψεις που απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν δημοκρατικές και σύμφωνες με ελληνικό σύνταγμα, το Διεθνές Δίκαιο, ακόμη και τη Χάρτα Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, η οποία είναι υποχρεωτική για όλα κράτη-μέλη του οργανισμού.

Οπως αποκαλύπτει Documento, ήταν τέτοια η επιχειρηματολογία του συντάκτη του επίμαχου σκεπτικού, που ανάγκασε τον κατηγορούμενο, τον δικηγόρο του Κώστα Παπαδάκη και ακόμη 42 πολίτες, μέλη της κίνησης Δικαίωμα, να προχωρήσουν σε αναφορά προς το Συμβούλιο Επιθεώρησης Πολιτικών και Ποινικών Δικαστών.

Αυτή η αναφορά εκκρεμεί και σύμφωνα με πληροφορίες βρίσκεται στο στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης ενώπιον της αρμόδιας αρχής που ελέγχει το έργο και τις αποφάσεις των δικαστών.

«Ανεξάρτητα από τη δικαιοδοτική κρίση, ο συντάξας το σκεπτικό της καταδικαστικής απόφασης εκδηλώνει μια απροκάλυπτη φρονηματική – πολιτική εμπάθεια στην αιτιολογία του, διόλου αναγκαία για τη συγκρότησή της και τα απαιτούμενα περιστατικά και σκέψεις για τη στοιχειοθέτηση των αδικημάτων που κρίθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος διαδηλωτής και τα οποία εκφράζουν επιδεικτική περιφρόνηση στα συνταγματικά δικαιώματα της συνάθροισης και του συνεταιρίζεσθαι, στο τεκμήριο αθωότητας και τις ίδιες τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης»

αναγράφεται στην αναφορά εναντίον του δικαστή.

Επισημαίνονται δε τα εξής σημεία από το σκεπτικό της απόφασης που δηλώνουν, κατά τους υπογράφοντες, ότι ο δικαστής περιφρονεί συνταγματικά κατοχυρωμένες έννοιες:
1

«Εκεί είχε συγκεντρωθεί ομάδα ατόμων, περίπου τετρακοσίων, η οποία συμμετείχε σε ευρύτερη διαδήλωση κατά της οικονομικής πολιτικής της τότε Κυβέρνησης, που απολάμβανε της εμπιστοσύνης της Βουλής των Ελλήνων και είχε μάλιστα λάβει την εμπιστοσύνη της Βουλής μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009. Το πλήθος αντιμετώπιζε εχθρικά το Κράτος, παρότι το ίδιο πλήθος είχε με την ψήφο του επιλέξει την Κυβέρνηση προσφάτως».

Ο πρόεδρος του δικαστηρίου, δηλαδή, ασκεί πολιτική κριτική μέσα από την απόφασή του στο δικαίωμα ορισμένων ανθρώπων να διαδηλώσουν, υπεραμυνόμενος της κυβέρνησης που εφάρμοζε την πολιτική κατά της οποίας διαδήλωναν. Θέτει δηλαδή σε αμφισβήτηση το δικαίωμα στη διαδήλωση και το απαξιώνει με πολιτικά κριτήρια, ενώ διαλαμβάνει τον ισχυρισμό (χωρίς να παραθέτει πώς το γνωρίζει) ότι το αναφερόμενο «ίδιο πλήθος» είχε ψηφίσει την τότε κυβέρνηση!

[Η αναφορά για τον δικαστή βρίσκεται στο στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης ενώπιον της αρμόδιας αρχής η οποία ελέγχει το έργο και τις αποφάσεις των δικαστών]

2

«Αντιμετώπιζε εχθρικά κυρίως το προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας και δη το ένστολο προσωπικό, το οποίο αποτελούσε εύκολο στόχο για κάθε είδους διαμαρτυρία».

Ο δικαστής, δηλαδή, εκφράζεται μεροληπτικά υπέρ της αστυνομίας, θεωρώντας εχθρική προς αυτήν τη συμπεριφορά των διαδηλωτών!

3

«Ειδικώς ο κατηγορούμενος έφερε στο πρόσωπό του χειρουργική μάσκα με σκοπό αφενός να μη γίνονται εμφανή τα χαρακτηριστικά του προσώπου του και αφετέρου να μπορεί να συνεχίσει να αναπνέει μετά τη ρίψη χημικών ουσιών εκ μέρους των αστυνομικών υπαλλήλων. Ηταν δηλαδή οργανωμένος και συμμετείχε έχοντας σκοπό την επίθεση εναντίον αστυνομικών και εν τέλει την πρόκληση χάους».

Ο δικαστής παραβλέπει, παρότι εμπεριέχεται στη δικογραφία, το γεγονός ότι με το υπ’ αριθμ. 577/2012 παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών, με το οποίο και παραπέμφθηκε ο κατηγορούμενος (απαλλασσόμενος από τις κακουργηματικές επιβαρυντικές περιστάσεις), κρίθηκε ότι συμμετείχε στη διαδήλωση με ακάλυπτα τα χαρακτηριστικά.

Μάλιστα προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα από όσα περιλαμβάνονται στη δικογραφία και ιδιαιτέρως στο βούλευμα που συνέταξαν συνάδελφοι του, διατυπώνει την αυθαίρετη κρίση ότι ήταν οργανωμένος επειδή είχε τη μάσκα για να μπορεί να αναπνέει μετά τη ρίψη χημικών. Ετσι του αποδίδει τον σκοπό της πρόκλησης χάους.

4

«Αυτό συνάγεται και από το γεγονός ότι συμμετείχε «οπλισμένος», όχι βέβαια με όπλο κατά την έννοια του νόμου, τουλάχιστον όπλο επάνω του δεν βρέθηκε κατά τη σύλληψή του, κρατούσε ωστόσο ένα συμπαγές ξύλινο κοντάρι κυλινδρικού σχήματος και ικανού μήκους, το οποίο προοριζόταν εκ κατασκευής για την τοποθέτηση τσάπας ή άλλου παρόμοιου εργαλείου και είχε αγορασθεί από το κατάστημα «Leroy Merlin». To αντικείμενο αυτό είχε διαμορφωθεί ως ρόπαλο επίθεσης και στο ένα άκρο του είχε προσαρμοσθεί κόκκινο μικρού μεγέθους ύφασμα. Ηταν ένα επικίνδυνο αντικείμενο, που θα μπορούσε να επιφέρει βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση και βέβαια το θάνατο με ένα και μόνο απευθείας κτύπημα στην κεφαλή».

Το συγκεκριμένο απόσπασμα του σκεπτικού της υπόθεσης αποτελεί το δεύτερο σημείο κατά το οποίο ο πρόεδρος του πρωτόδικου δικαστηρίου παραβλέπει το γεγονός ότι το προαναφερόμενο παραπεμπτικό βούλευμα απάλλαξε τον κατηγορούμενο από κάθε κατηγορία οπλοφορίας και οπλοχρησίας.

Και για να θεμελιώσει την άποψή του χαρακτηρίζει όπλο (αλλά όχι υπό την έννοια του νόμου) το κοντάρι που κρατούσε! Μάλιστα αναλύει την επικινδυνότητα του ξύλου παρότι προέκυψε σαφώς από την ακροαματική διαδικασία ότι επρόκειτο για κοντάρι της σημαίας που κρατούν παραδοσιακά οι περισσότεροι διαδηλωτές και το οποίο αποτελεί νόμιμο αντικείμενο!

5

Τέλος, κατά την αιτιολόγηση της άρνησης του ελαφρυντικού του προτέρου εντίμου βίου, διατυπώνει το εξής:

«Σε σχέση με τον πρότερο βίο του ενόχου κατηγορουμένου, παρότι αυτός έχει ποινικό μητρώο χωρίς εγγραφές, όπως αποδεικνύεται από το αναγνωσθέν αντίγραφο από το δελτίο του ποινικού μητρώου, αυτός δεν έζησε μέχρι την τέλεση της πράξης έντιμη ζωή. Μέχρι την τέλεση της πρώτης πράξης, της διατάραξης οικιακής ειρήνης, δεν αποδεικνύεται τι ζωή είχε ζήσει, οπωσδήποτε όμως είχε υποπέσει στο ποινικό αδίκημα της παρακώλυσης συγκοινωνιών του άρθρου 292 παρ. 1 Π.Κ., το οποίο τέλεσε την ημέρα εκείνη ευρισκόμενος επί του οδοστρώματος της οδού Ιουλιανού και εμποδίζοντας την κίνηση και κυκλοφορία στην οδό των πάσης φύσεως οχημάτων. Για το αδίκημα δεν διώχθηκε ποινικώς, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν το τέλεσε και ότι η ζωή του ήταν έντιμη κατά την έννοια του άρθρου 84 παρ. 2 α Π.Κ.» (ελαφρυντικό προτέρου εντίμου βίου).

Είναι προφανές ότι ο δικάσας δικαστής ασκεί δριμεία κριτική στους συναδέλφους του, αφού παρέβλεψε το γεγονός ότι οι αρμόδιες για την κίνηση της ποινικής δίωξης εισαγγελικές αρχές, παρότι είχαν τα ίδια στοιχεία για την υπόθεση, δεν απήγγειλαν τέτοια κατηγορία! Οπως προκύπτει από το κατηγορητήριο, στον κατηγορούμενο διαδηλωτή δεν αποδόθηκε το αδίκημα του άρθρου 292 ΠΚ (παρακώλυση συγκοινωνιών), πράγμα το οποίο παραδέχεται στο σκεπτικό της απόφασής του!

……………………………………………………………………………………………………………………………..

Κ. Παπαδάκης
«Προβάλλει επιτακτικό το αίτημα της κάθαρσης»

Ο Κ. Παπαδάκης,συνήγορος υπεράσπισης του Γ Μήτσου, υποστήριξε μεταξύ άλλων στο Documento:

«Πρόκειται για μοναδική περίπτωση απροκάλυπτης και επιδεικτικής περιφρόνησης των συνταγματικών δικαιωμάτων και των δικονομικών εγγυήσεων, όχι παρεμπιπτόντως ή στον ιδιωτικό του βίο, αλλά κατά την άσκηση των δικαστικών του καθηκόντων και ως αιτιολογημένο κριτήριο άσκησης εξουσίας εκ μέρους του. Το πρωτοφανές σκεπτικό, που συντάχθηκε καθόλου εν θερμώ 18 μήνες μετά τη δίκη, συμπληρώνει την αυταρχική, προκλητική και αλαζονική συμπεριφορά του κατά τη δίκη.

Η δικαιοδοτική κρίση του και οι συνέπειές της είχαν την τύχη που τους άξιζε στο εφετείο, αλλά το θέμα δεν έχει λήξει. Το αίτημα κάθαρσης προβάλλει επιτακτικά. Εάν τα αρμόδια δικαστικά πειθαρχικά όργανα κρίνουν συμβατή με την ισχύουσα συνταγματική τάξη και εντέλει ανεκτή την παραμονή τέτοιων λειτουργών στο δικαστικό σώμα, τότε για τους υπερασπιστές των δημοκρατικών δικαιωμάτων δεν απομένει παρά να πάρουμε τα βουνά…».

Δημοσιεύθηκε στο Documento, 2.9.2018

Κατερίνα Κατή, από το Documento, 2.9.2018