Η μαντίλα, η βία και η υποκρισία

Η Ιστορία πήρε έκταση και πολλοί εκφράσανε την αγανάκτηση τους. Τέσσερα ανθρωποειδή στην Μυτιλήνη επιτέθηκαν και προπηλάκισαν ένα εννιάχρονο κοριτσάκι που φορούσε μαντίλα. Ουσιώδης λεπτομέρεια : την πήραν για παιδί μετανάστη – προφανώς μουσουλμάνου- ενώ ήταν ελληνίδα που φορούσε μαντίλα για ιατρικούς λόγους.

Το περιστατικό έγινε στο προαύλιο μιας εκκλησίας στο χωριό Πέραμα της Γέρας. Πέραν των άλλων θα είναι και ευσεβείς Χριστιανοί ορθόδοξοι  που αγανάκτησαν βλέποντας μαντίλα πρόσφυγα έξω από την εκκλησία. Αλοίμονο ,υπάρχουν και όρια στην πρόκληση. Αυτοί οι λεβέντες αποτελούν μέρος των αυτοαποκαλούμενων « ομάδων περιφρούρησης» που έχουν πάρει τον νόμο στα χέρια τους σε τέτοιο βαθμό που εκκενώνουν παρουσία της αστυνομίας σπίτια από πρόσφυγες. Μετά ζήτησαν συγγνώμη από την μητέρα του παιδιού ( Συγνώμην αλλά την πήραμε για ξένη) και η μητέρα -που να μπλέκει τώρα με τους νταήδες περιφρουρητές της ελληνικότητας και των χρηστών ηθών- δεν κατέθεσε μήνυση. Τέλος καλό  όλα καλά, λύθηκε η παρεξήγηση και αυτοί θα συνεχίσουν απερίσπαστοι το θεάρεστο έργο τους . Είχαν μόνο μια αρνητική δημοσιότητα γιατί επαναπαύτηκαν βλέποντας την μαντίλα και δεν ρώτησαν το παιδί από που είναι πριν αναλάβουν το εξυγιαντικό έργο τους.

Σε άλλο περιστατικό που μάλλον δεν το πληροφορηθήκατε και σημειώθηκε έξω από τον Ξενώνα Φιλοξενίας στο Ωραιόκαστρο( λειτουργεί από το 2009 και έχει προσφέρει στέγη σε 525 ασυνόδευτα προσφυγόπουλα)  δύο αγόρια έπεσαν σε ενέδρα οκτώ-δέκα ατόμων, τα οποία τα προσέγγισαν με καλυμμένα χαρακτηριστικά,  ρωτώντας τα  «από πού είναι».«Μόλις τα παιδιά απάντησαν» λέει το ρεπορτάζ «δηλώνοντας τη χώρα καταγωγής τους, η ομάδα αυτή επιτέθηκε στα παιδιά, χτυπώντας ένα από αυτά στο κεφάλι και το σώμα με ρόπαλα. Το δεύτερο προσφυγόπουλο κατάφερε να απομακρυνθεί από το σημείο, ενώ εκείνο που τραυματίστηκε μεταφέρθηκε άμεσα σε νοσοκομείο» . Το αδίκημα στο δεύτερο περιστατικό είναι βαρύτερο του πρώτου, η δημοσιότητα όμως ήταν υποπολλαπλάσια. Εύλογα συμπεραίνουμε ότι στην Λέσβο το μπέρδεμα με την μαντίλα  ήταν αυτό που τράβηξε το ενδιαφέρον και δευτερευόντως  το ρατσιστικό πλαίσιο. Αν  το κοριτσάκι ήταν προσφυγόπουλο είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα μαθαίναμε καν το συμβάν. Οπως δεν θα πέσουμε έξω αν στοιχηματισουμε ότι δεκάδες τέτοια περιστατικά έχουν περάσει απαρατήρητα , μέσα σε ένα εντεινόμενο κλίμα ανοχής η αδιαφορίας στις τοπικές κοινωνίες.

Ο μέσος Έλληνας ήταν αντιρατσιστής όσο το θέμα αφορούσε τους μαύρους στην Αλαμπάμα. Μόλις το πρόβλημα ήρθε στην πόρτα του απεδείχθη ότι δεν υπάρχει ισχυρό αντιβιοτικό κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Το συνηθισμένο επιχείρημα των υποκριτών της Σχολής «εγώ δεν είμαι ρατσιστής αλλά…» είναι ότι τώρα έχουμε να κάνουμε με μουσουλμάνους μη ενσωματώσιμους. Ενώ , λένε, οι Αλβανοί , που είναι  βασικά Χριστιανοί μπόρεσαν να ενσωματωθούν . Ξεχνάνε τί έλεγαν οι ίδιοι άνθρωποι είκοσι χρόνια  πριν για «τα κύματα Αλβανών εγκληματιών» , ξεχνάνε τις καραμπίνες και τις αυτοδικίες, τις απαγορεύσεις διέλευσης από το κέντρο του χωριού, τις διαμαρτυρίες για την φοίτηση Αλβανόπαιδων μαζί με τα ελληνόπουλα . Χρειάστηκε χρόνος για να κοπάσει η  αντιαλβανική υστερία, χρόνος απαραίτητος για να σταθεί η Αλβανία στα πόδια της, να ανακοπεί το μεταναστευτικό ρεύμα και να εξοικειωθούν οι γηγενείς με τον Αλβανό της διπλανής πόρτας.

Κάποιοι νομίζουν ότι έχουν την λύση στην αποσυμφόρηση των νησιών. Η κατάσταση στην Μόρια και στα άλλα κέντρα ,λένε,  τροφοδοτεί τον ρατσισμό. Μισή αλήθεια με την οποία βρίσκουν συνήθως και την ευκαιρία να κάνουν και την ανέξοδη αντιπολίτευσή τους. Σε χώρες της ΕΕ με ελάχιστους πρόσφυγες – μετανάστες και πιο λειτουργικό κρατικό μηχανισμό από τον δικό μας, ο ρατσισμός καλά κρατεί και το μεταναστευτικό – προσφυγικό σε συνδυασμό με τον εθνικισμό και τον λαϊκισμό διαμόρφωσαν  το όχημα με το οποίο προελαύνουν οι δυνάμεις της Ακροδεξιάς. Λένε την μισή αλήθεια γιατί αποφεύγουν να συμπληρώσουν ότι η αποσυμφόρηση δεν θα επιτευχθεί μόνο με την αναγκαία επιτάχυνση των διαδικασιών παροχής ασύλου αλλά κυρίως με την μετεγκατάσταση σε κέντρα φιλοξενίας στην ηπειρωτική Ελλάδα. Όσο αυτή η αναγκαία πλην αντιδημοφιλής – εν όψει μάλιστα εκλογών – πρόταση δεν μπαίνει στο τραπέζι για εφαρμογή , τόσο η κραυγή για αποσυμφόρηση της Μόριας θα είναι υποκριτική και κενή περιεχομένου.

Μια ρεαλιστική εκτίμηση είναι ότι με το μεταναστευτικό – προσφυγικό ζήτημα πρέπει να μάθουμε να ζούμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα σηκώσουμε τα χέρια.  Αντιθέτως πρέπει – σε συνεργασία με τους διεθνείς οργανισμούς, την ΕΕ και με  ένα ευρύτατο φάσμα πολιτικών δυνάμεων από την λογική κεντροδεξιά μέχρι την λογική Αριστερά που συνδυάζουν ρεαλισμό και ουμανισμό- να υπάρξουν προτάσεις αντιμετώπισης και επιμερισμού των υποχρεώσεων. Η φτώχεια και δυστυχία σε περιοχές της Ασίας και της Αφρικής δεν αντιμετωπίζονται με ευθύνη και των τοπικών ηγεσιώ. Αντιθέτως ισχυρές χώρες εκτός ΕΕ,  με πρώτη την Αμερική του Τραμπ περικόπτουν την όποια βοήθεια στο πλαίσιο μιας κοντόφθαλμης και εγωιστικής πολιτικής. Το προσφυγικό κύμα που σκάει στις Ευρωπαϊκές ακτές της Μεσογείου είναι εν πολλοίς αποτέλεσμα της λεγόμενης Αραβικής Άνοιξης και των συνακόλουθων επεμβάσεων Δυτικών χωρών στην περιοχή. Τα πιό απτά  καταστροφικά αποτελέσματα ήσαν στην Λιβύη που κατέστη no mans land και στην Συρία όπου ευτυχώς ο Άσσαντ κράτησε ενιαία την χώρα του. Ακόμα όμως και αν – όπως φαίνεται – επικρατήσει πλήρως η ανασυγκρότηση της χώρας του θα κρατήσει χρόνια, άρα η αντιστροφή του προσφυγικού ρεύματος θα καθυστερήσει.

Άμεση λύση, λοιπόν, στην πηγή δεν υπάρχει. Ούτε άλλες μαγκιές λύσεις.  Η εμπειρία από την Κεντρική Ευρώπη και την Ιταλία είναι ότι ένα καθόλου ευκαταφρόνητο τμήμα του πληθυσμού θα στήσει αρχικά ευήκοα ώτα στην ξενοφοβική προπαγάνδα. Αυτή θα κάνει τον κύκλο της, θα δηλητηριάσει συνειδήσεις και μυαλά αλλά στο τέλος θα ηττηθεί. Αρκεί να υπάρξει ένα σταθερό μέτωπο απέναντι της. Πριν λίγες ημέρες ο Ματέο Ρέντζι σε δήλωση του για τις επερχόμενες ευρωεκλογές ζήτησε την συγκρότηση ενός μετώπου « από τον Μακρόν μέχρι τον Τσίπρα» για την αντιμετώπιση του άξονα Σαλβίνι – Ούρμπαν. Ειλικρινά  δεν ξέρω αν είναι εφικτό. Ο Μελανσόν πχ ανατριχιάζει και με τους δύο και εδώ πολλοί ανατριχιάζουν και μόνο στην ιδέα της συμπόρευσης με τον Τσίπρα. Όμως όσοι  μπορούν να δουν την μεγάλη εικόνα στην Ευρώπη και την ανάγκη να αντιμετωπιστεί ο άξονας του κακού πρέπει τουλάχιστον να προβληματιστούν.

thecaller.gr

Advertisements