ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Κι ύστερα ήρθαν οι ναζί…

Σήμερα, όταν παρακμάζει η αριστερά και το παγκόσμιο νεοφιλελεύθερο μοντέλο αντιμετωπίζει μια ευρέως διαδεδομένη κρίση – σήψη, ο φασισμός σηκώνει κεφάλι και προετοιμάζεται να ανακηρυχθεί ως η παγκόσμια εναλλακτική λύση.

Πρώτα απαγορεύτηκαν οι κομμουνιστές.
Οι άνθρωποι με τα «φωτεινά μυαλά και τα λαμπερά πρόσωπα» απέρριψαν έντονα τις ολοκληρωτικές τους μεθόδους. Αρχικά είπαν: «Ο Στάλιν είναι χειρότερος από τον Χίτλερ!» Και αργότερα άρχισαν να ισχυρίζονται ότι ο Χίτλερ ήταν καλύτερος από τον Λένιν.

Μετά ήρθε η σειρά των σοσιαλιστών.
Οι εφημερίδες καταδίκασαν την «αποτυχία του σοσιαλισμού στη Βενεζουέλα», οι Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες επεδίωξαν να είναι αξιοσέβαστοι, προσπαθώντας να αποσπαστούν γρήγορα από τις ρίζες τους – και ολόκληρα κόμματα ορκίστηκαν σε προσήλωσή τους στα νεοφιλελεύθερα δόγματα. Οι παραδοσιακοί εκλογείς τους – οι βιομηχανικοί εργάτες που δεν τους έμεινε τίποτε μετά τη μεταφορά της παραγωγής τους σε χώρες του τρίτου κόσμου – έμειναν αντιμέτωποι με μια κρίση, στην τύχη τους.

Οι αριστεροί φιλελεύθεροι παρακολούθησαν με χαρά την μεταμόρφωση των αντιπάλων τους, ρίχνοντας συχνά καυσόξυλα στη φωτιά της δεξιάς καταστολής – αλλά σύντομα ήρθε κι η σειρά τους.

Αποδείχθηκε ότι και αυτοί προωθούν ενεργά τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, δείχνουν ενοχλητική ανοχή στην κακομεταχείριση των ξένων μεταναστών, δεν είναι αρκετά ευχαριστημένοι για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους – και μάλιστα κρύβονται και οι ίδιοι οι κομμουνιστές. Οι ίδιοι αριστεροί φιλελεύθεροι αποδείχτηκαν περιττές δυνάμεις για τους καταπιεσμένους, και πιθανώς αρωγοί στην μεγάλη αστική τάξη, καθώς ήθελαν να στοιχηματίζουν σαν εντελώς διαφορετικοί παίκτες.

Και έφτασαν οι Ναζί.
Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970, ήταν πολύ ήσυχοι. Μόνο οι παλιότεροι ήξεραν ότι οι Ηραίοι, οι πρόγονοι του σημερινού Λικούντ, χτυπήθηκαν στους δρόμους. Και όχι μόνο με τις οδηγίες της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης (και αυτό συνέβη επίσης), αλλά απλά επειδή εκείνοι που ζούσαν εκείνη τη στιγμή, θυμούνταν τη φρίκη της Βαρσοβίας και γνώριζαν τις αναφορές στον Αδόλφο Χίτλερ, που γράφτηκαν στο ύψος του Ολοκαυτώματος από τους ηγέτες της Lehi (ένοπλες δυνάμεις).

Τα ίδια και στην Ευρώπη.
Στις πόλεις της Ιταλίας οι φασίστες ήταν αδύνατο να βγουν με μαύρο πουκάμισο – οι κομμουνιστές εργαζόμενοι τους κατέτασσαν αμέσως, τέτοιους «γενναίους άνδρες» κατευθείαν στην κατηγορία Κλαρέττα Πετάτσι και Μπενίτο Μουσολίνι.
Στη Γαλλία, «άγνωστοι» πολίτες κυνηγούσαν με σφαίρες τους χθεσινούς συνεργάτες του τμήματος SS «Καρλομάγνος».
Στην Αγγλία, οι Ναζί συσπειρώθηκαν μόνο υπό την προστασία της αστυνομίας και
στην Αμβέρσα οι λιμενεργάτες νίκησαν τους Φλαμανδούς εθνικιστές όταν αποφάσισαν για πρώτη φορά να εμφανιστούν στο δρόμο κάτω από τη σημαία τους.

Ούγγροι, Κροάτες, Βαλτικοί, Ουκρανοί, Λευκορώσοι και Ρώσοι φασίστες βίωσαν δύσκολες στιγμές. Αντικατοπτρίζοντας τα ονόματα και φοβούμενοι τον βρόγχο, εργάστηκαν για τη φωνή της Αμερικής ή τη CIA.
Εξάλλου, για χάρη της άγιας αιτίας του αγώνα κατά του κομμουνισμού στις ΗΠΑ, ποτέ δεν έμειναν μόνοι στην τελετή στην επιλογή συμμάχων – από τους ισλαμιστές και τη μαφία στους πρώην εγκληματίες πολέμου των SS.

Στη συνέχεια, κατά τη δεκαετία του ’90, μας εξήγησαν – το ROA, το SS τμήμα Galichina, το OUN και το UPA, οι Βαλτικοί SS, οι Salashists, οι Glinkovites και οι Ουστάζι – όλοι αυτοί δεν είναι τίποτα περισσότερο από θύματα των περιστάσεων «οι άνθρωποι που αγαπούσαν την πατρίδα τους, μεταξύ των δύο δικτατοριών». Τα τρομερά εγκλήματά τους χαρακτηρίστηκαν ως εφεύρεση των σοβιετικών προπαγανδιστών – χωρίς να υπολογίζονται οι μεμονωμένες υπερβολές, οι οποίες θα μπορούσαν τελείως να κλείσουν τα μάτια. Εξάλλου, αυτοί οι «ήρωες» διεξήγαγαν έναν αγώνα εναντίον του μπολσεβικισμού.

Μερικές φορές ακούστηκαν οι φωνές των αριστερών «Lefts» σε αυτή τη χορωδία.
Πόσα χρόνια έχουμε ακούσει στον έναστρο ουρανό τους να δικαιολογούν την δολοφονική πολιτοφυλακή του Szalasi το 1956, ή εγκώμια στους κληρικούς της «Αλληλεγγύης» ή τις δυνάμεις στο δρόμο τους εθνικιστικού «Jobbik» και του Πολωνού Καζίνσκι;
Πόσο καιρό έχουμε κλείσει τα μάτια μας στις ακροδεξιές κανιβαλιστικές απόψεις «γενναία διαφωνούντες» και με «δημιουργικούς ανθρώπους» που θαύμαζαν τον Πινοσέτ ή ενέκριναν το τρομερό χαλί των βομβαρδισμών του Βιετνάμ, ή τις φαντασιώσεις για το πυρηνικό μαστίγωμα του Κρεμλίνου;
Οι μετασοβιετικοί φιλελεύθεροι παραδοσιακά το θεωρούσαν μια «υγιή αντίδραση στην κομμουνιστική καταπίεση» – και σε πολλούς από αυτούς, ειλικρινά άρεσε ο έντονος ακτιβισμός των δεξιών λαϊκιστών που ήταν αντιτιθέμενοι στο «σύστημα», στη «διαφθορά» και στην άλλη κληρονομιά.

Σήμερα, όταν η αριστερά εκφυλίστηκε και το παγκόσμιο νεοφιλελεύθερο μοντέλο βιώνει μια γενικευμένη κρίση, ο φασισμός σηκώνει το κεφάλι του και ετοιμάζεται να ταχθεί ως μια παγκόσμια εναλλακτική λύση.
Στο δρόμο του φασισμού γρήγορα τάσσεται μεγάλος μέρος της αστικής τάξης, η οποία δεν βλέπει τα οφέλη της στις διαδικασίες της παγκοσμιοποίησης που βιάζει την φτωχή μεσαία τάξη και το λούμπεν προλεταριάτο – συμπεριλαμβανομένων των πρώην μελών των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, των ελευθεριακών διανοούμενων, με όνειρα για μια κοινωνία με μια νικηφόρα κάστα τεχνοκρατίας. Το σημερινό φιλελεύθερο κράτος δεν μπορεί να προσφέρει σε αυτούς τους ανθρώπους τίποτα και είναι σε αδιέξοδο. Οι φασίστες είναι έτοιμοι να προσφέρουν στο σύστημα αυτή τη δυνατότητα, μέσω της βίας κατά των αντιπάλων του.

Την περασμένη εβδομάδα διαβάζω τη μυστική κοινότητα των ρωσόφωνων «αριστερών» Ισραηλινών. Σφάλεις αν νομίζεις ότι στις σελίδες της συζητούνται ερωτήσεις για ερυθρό τρόμο και συμμαχία με το Παλαιστινιακό προλεταριάτο. Αντίθετα, μεταξύ των μελών της κοινότητας υπάρχουν οπαδοί του Ρόναλντ Ρέιγκαν που αντιτίθενται στο «δικαίωμα στην περίθαλψη» – όσοι δεν έχουν τίποτα να πληρώσουν για θεραπεία πρέπει να καταλήξουν στην επαιτεία και οι πολίτες που δεν εντάσσονται στην παγκοσμιοποίηση θα πρέπει να υπομείνουν τη φτώχεια τους.

Αλλά ακόμη και αυτές οι απόψεις παραμένουν απαράδεκτες για το σημερινό Ισραήλ και οι μεταφορείς τους κάθονται κρυμμένοι και δυστυχώς θρηνούν την νικηφόρα επίθεση των ξενοφοβικών. Ακριβώς όπως οι αναρχικοί που υποστήριξαν το ουκρανικό Μεϊντάν παραπονιούνται διασκεδαστικά για τους ξυλοδαρμούς των φασιστών συντρόφων τους, οι οποίοι τους χρησιμοποίησαν ως στήριξη στα πόδια τους, στο δρόμο προς τα ύψη της πολιτικής εξουσίας.

Ο φασισμός και ο ναζισμός των αρχών του εικοστού αιώνα συντρίφθηκαν ως αποτέλεσμα ενός πανευρωπαϊκού παγκόσμιου εμφυλίου πολέμου με τους κομμουνιστές και την ένοπλη αριστερά στην πρώτη γραμμή.

Σήμερα, η αριστερά είναι ανίσχυρη και άοπλη.

Όπως έδειξαν γεγονότα στη Βραζιλία, δεν μπόρεσε ακόμη να σώσει την αστική δημοκρατία που καταρρέει κάτω από τα χτυπήματα από τα δεξιά. Εν τω μεταξύ, η ιστορία επαναλαμβάνεται με έναν κοινό τρόπο – το 1933, ο Χίτλερ ήρθε στην εξουσία ως αποτέλεσμα των backroom διαπραγματεύσεων με τραπεζίτες και junkers, και το 2018 ο Βραζιλιάνος führer Zhair Bolsonar εκλέχτηκε σε άμεσες προεδρικές εκλογές. Επιπλέον, η επιτυχία του οφείλεται στους δημοκρατικούς πολιτικούς, από μετριοπαθή αστικά κόμματα, οι οποίοι απομάκρυναν βίαια τους λαϊκούς ηγέτες του Εργατικού Κόμματος από την πολιτική σκηνή, παρά τον υπερβολικά «καλοπροαίρετο» οπορτουνισμό τους.
Σήμερα μόνο ένας τυφλός δεν μπορεί να δει πως ο νεοφιλελεύθερος καθαρισμός του πλανήτη (καταστροφή του κοινωνικού ιστού, μαζική μετανάστευση ανθρώπων που θεωρούνται περιττοί, στοχευμένη καταστροφή πολιτισμών και παραδόσεων και, κυρίως, ιστορικής μνήμης) ανοίγει το δρόμο για το φασιστικό παρελθόν χαρούμενα και ήρεμα. Και όπου οι πολίτες που ελπίζουν για θαύματα από ψηλά δεν είναι οργανωμένοι, ο φασισμός σίγουρα θα κερδίσει. Αυτός ο φασισμός, πολύ πιο ανθεκτικός από το γερμανικό ναζιστικό καθεστώς, έχει ανοσία και πολύ υψηλότερο επίπεδο προσαρμογής σε διαφορετικούς πολιτισμούς και ηπείρους. Αυτή είναι η τελευταία και πιο αξιόπιστη εγγύηση για την προστασία των συμφερόντων του κυβερνώντος κερδοσκοπικού κεφαλαίου στον πλανήτη.

Η αστική δημοκρατία δεν είναι το υψηλότερο σημείο της πολιτικής εξέλιξης, όπως πιστεύουν οι σύγχρονοι φιλελεύθεροι
Πρόκειται μόνο για ένα σύστημα πολιτικού συμβιβασμού μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, το οποίο προέκυψε στα μέσα του περασμένου αιώνα σε αρκετές πλούσιες χώρες και έφτασε στην περίοδο της ακμής του από τη δεκαετία του ’80. Σήμερα, ως αποτέλεσμα της ιστορικής ήττας του προλεταριάτου το 1991, το μοντέλο αυτό εισήλθε στην περίοδο του ηλιοβασιλέματος. Ο φασισμός του ’30 δεν ήταν απόκλιση από τον κανόνα – φαίνεται ότι ήταν μπροστά από το χρόνο του ως υπερκατασκευή μιας στάσιμης καπιταλιστικής κοινωνίας. Και η σύγχρονη εμπειρία στον κόσμο – από τη Βραζιλία ως την Ουκρανία – λέει κυριολεκτικά ότι τα επόμενα χρόνια θα πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε.

gekoudi.blogspot.com