Αυτές οι ζωγραφιές θα μπορούσαν να είναι των δικών σου παιδιών

Της Π. Μ

«Ο άνθρωπος είναι απίστευτα ανθεκτικός. Για πολύ καιρό συνεχίζει να θυμίζει άνθρωπο. Αυτός ο ιδιότυπος τρόπος να πεθαίνει το κάνει δύσκολο να δει κανείς τους μαζικούς, τους αμέτρητους θανάτους».

Μπ. Μπρέχτ.

Πόλεμος:
Δεν χρειάζεται να είσαι κοντά για να μυρίσεις, να ακούσεις, να νιώσεις, να καταλάβεις. Αρκεί μία μόνοεικόνα. Χωρίς υποσημειώσεις, χωρίς επεξηγήσεις.
Πηγή μιας εκκωφαντικής σιωπής, πιο διαπεραστικήςκαι από τις σειρήνες του πολέμου. Πάνω σε μια λευκή κόλλα χαρτί παιδιά του πολέμου καταθέτουν όσα έχουν εισβάλλει ισοπεδωτικά στη ζωή τους.

Είναι ζωγραφιές παιδιών από τη Συρία. Ή κάθε παιδιού ανά τον πλανήτη, θύμα του φασισμού και τουιμπεριαλισμού.
Εκεί τα παιδιά δεν έχουν πλέον σπίτι, δεν πηγαίνουν σχολείο, ούτε παίζουν στους δρόμους και τις αυλές. Δεν χαμογελούν, ούτε ονειρεύονται. Δεν ακούν τραγούδια ούτε διαβάζουν παραμύθια. Αυτά είναι στοιχεία μιαςχαμένης παιδικής αθωότητας που έχει κλέψει η απότομη και βίαιη ενηλικίωση, η σκληρή γνωριμία με την πιο σκοτεινή πλευρά της ζωής.

Αυτή για την οποία οι γονείς τους δεν πρόλαβαν να τους μιλήσουν. Τους πρόλαβε η ίδια η ζωή που τώρα έχειμεταμορφωθεί σε έναν επίμονο και βασανιστικό εφιάλτη που κλέβει το φως βυθίζοντας τη ζωή τους σε ένα βαθύ σκοτάδι και ανοίγοντας βαθιά τραύματα στο σώμα τους και την ψυχή.

Το δεύτερο αυτό τραύμα μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά. Έκτοτε δεν μπορείς να ξέρεις πότε και αν θατελειώσει ο πόλεμος.

Αυτές οι ζωγραφιές θα μπορούσαν να είναι των δικών σου παιδιών. Αλλά δεν θα ήσουν εκεί να τις δείς. Ούτε να τα αγκαλιάσεις. Γιατί έτσι είναι ο πόλεμος.

tsak-giorgis