Η Αριστερά δεν μπορεί να ταυτίζεται με την πολεμοκάπηλη υποκρισία

Ο Μητσοτάκης όπως και ο Ερντογάν εργαλειοποιεί (για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση της μόδας) την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί για τους ίδιους ακριβώς λόγους με τον Ερντογάν. Για να πετύχει στο εσωτερικό εθνικιστική και θρησκευτική συναίνεση προκειμένου να αντεπεξέλθει στην κρίση του ελληνικού καπιταλισμού που είναι τεράστια εξασφαλίζοντας τις αναγκαίες γι’ αυτόν πολιτικές συναινέσεις στο πρόγραμμά του. Η ελληνική αριστερά τού προσφέρει για μια ακόμη φορά συναίνεση και με το παραπάνω. Ακριβώς όπως έπραξε και στο ακροδεξιό σόου που στήθηκε στον Έβρο πριν την πανδημία αλλά και κατά τη διάρκεια της ίδιας της πανδημίας. Αυτό που ξεχνάει είναι ότι τέτοιου είδους μεγάλα γεγονότα που στην αρχή φαντάζουν ως «εθνικοί» κίνδυνοι μπορούν να προσφέρουν κοινωνική συναίνεση μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Όταν οι συγκρούσεις γενικευτούν αναδεικνύουν την πιο μεγάλη και αγεφύρωτη ταξική πόλωση και τότε (όπως και τώρα) μια αριστερά που έχει υποκύψει με αυτό τον τρόπο είναι παντελώς άχρηστη, ακόμη και ανοιχτά εχθρική στον αγώνα της εργατικής τάξης για μια άλλη κοινωνία. Αυτό έδειξε η εμπειρία του 20ου αιώνα.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΙΖΟΣ

Η επίσκεψη στην Αγία Σοφία είναι μια πολιτιστική εμπειρία ανεπανάληπτη. Παρόμοια εμπειρία είναι και η επίσκεψη στο Μπλε Τζαμί. Η συζήτηση όμως για την Αγία Σοφία δεν αφορά τον πολιτισμό. Πέρα από τις βλακείες που ακούγονται διαρκώς περί σουλτάνου η κίνηση Ερντογάν αποσκοπεί στη διαμόρφωση ενός κλίματος εθνικιστικής και θρησκευτικής συσπείρωσης στο εσωτερικό της Τουρκίας, ως πολιτική συνταγή αντιμετώπισης της κρίσης του τουρκικού καπιταλισμού. Ταυτόχρονα είναι εμφανής και ο συμβολικός χαρακτήρας της στους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς που έχουν οξυνθεί στην ευρύτερη περιοχή της Αν. Μεσογείου. Το πραγματικό ερώτημα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εργαζόμενοι και η αριστερά στην Ελλάδα δεν είναι να καταγγείλουν για μια ακόμη φορά τον Ερντογάν αλλά το αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη και όλοι οι παρατρεχάμενοι της και φυσικά οι υψηλοί σύμμαχοί μας από τον ακροδεξιό Κουρτς στην Αυστρία μέχρι τον Μακρόν δικαιούνται δια να ομιλούν.

Η τουρκική αριστερά καλά κάνει και καταγγέλλει την κίνηση Ερντογάν. Όπως και σωστά έχει αντιταχθεί στις πολεμικές εκστρατείες του καθεστώτος της Τουρκίας και μάλιστα πληρώνει το κόστος για αυτές της τις επιλογές με φυλακίσεις και δολοφονίες. Η ελληνική αριστερά όμως δεν έχει πράξει ανάλογα, αντίθετα σέρνεται διαρκώς πίσω από τα εθνικιστικό αφήγημα για δήθεν κεκτημένα εθνικά δίκαια των ΑΟΖ που πουλάει η ελληνική άρχουσα τάξη για να στηρίξει τις εξορμήσεις της.

Η ελληνική άρχουσα τάξη είναι μπλεγμένη ως το λαιμό στα ίδια γεωπολιτικά παιχνίδια που είναι μπλεγμένη και η τουρκική άρχουσα τάξη και μάλιστα με τον ίδιο, αν όχι με ακόμη πιο επιθετικό τρόπο. Το ότι ξαφνικά μάθαμε κάποια στιγμή ότι τα εθνικά μας δίκαια φτάνουν μέχρι τα ανοιχτά της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης έως τη Λιβύη και τα μισά της Αδριατικής δεν αποτέλεσε μια φιλειρηνική κίνηση ούτε αποτελούσε μια κίνηση υπεράσπισης των πατροπαράδοτων κοιτίδων του ελληνισμού. Ήταν μια σαφέστατα επιθετική κίνηση στο γεωπολιτικό παιχνίδι που στόχευε στον αποκλεισμό της Τουρκίας στη μοιρασιά της Αν. Μεσογείου. Το ότι για να το εξασφαλίσουμε αυτό συμμαχήσαμε με το Ισραήλ και το καθεστώς της Αιγύπτου επίσης δεν αποτελεί μια κίνηση διεθνούς δικαίου. Το ίδιο και οι κινήσεις για τον EastMed. Μικρή λεπτομέρεια για τους ιθύνοντες και τα παπαγαλάκια τους δεξιά και αριστερά ότι με αυτή την κίνηση γίναμε και εμείς συνένοχοι στο πνίξιμο των Παλαιστινίων στη Γάζα αλλά και ταυτιστήκαμε με τον Σίσι, χασάπη της αιγυπτιακής επανάστασης του 2011 ενώ οι αγωνιστές της αιγυπτιακής αριστεράς σαπίζουν στις φυλακές του. Μικρή λεπτομέρεια ότι οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών είναι ρατσιστικά καθάρματα και δικτάτορες. Όπως έλεγαν και οι επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας σε παλιότερες εποχές «είναι τα δικά μας καθάρματα». Το ότι ένα άλλο απόβρασμα ο Λίβυος πολέμαρχος Χαφτάρ έγινε επίσημος προσκεκλημένος της ελληνικής κυβέρνησης μπλέκοντας δυνητικά την Ελλάδα σε ένα πόλεμο δια αντιπροσώπων στο έδαφος της Λιβύης επίσης και αυτό για ορισμένους κατατάσσεται στα δίκαια του έθνους. Είναι άραγε αυτά οι αρχές της αριστεράς; Η αριστερά πρέπει να πάψει να ταυτίζεται με αυτή τη βρωμιά γιατί οι Έλληνες (και όχι μόνο) εργαζόμενοι και νεολαίοι έχουν μόνο να χάσουν αν ταυτιστούν με τα συμφέροντα των ντόπιων (και διεθνών) πετρελαιάδων και εφοπλιστών. Το παραμύθι της Ελλάδας- ψωροκώσταινας, που είναι πάντα ενδοτική και υποτελής στους ξένους ιμπεριαλιστές αποκρύπτει τον χαρακτήρα του ελληνικού υποϊμπεριαλισμού και οδηγεί την αριστερά στον εθνικισμό και στην ταύτιση με τις επιδιώξεις της άρχουσας τάξης.

Ο Μητσοτάκης όπως και ο Ερντογάν εργαλειοποιεί (για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση της μόδας) την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί για τους ίδιους ακριβώς λόγους με τον Ερντογάν. Για να πετύχει στο εσωτερικό εθνικιστική και θρησκευτική συναίνεση προκειμένου να αντεπεξέλθει στην κρίση του ελληνικού καπιταλισμού που είναι τεράστια εξασφαλίζοντας τις αναγκαίες γι’ αυτόν πολιτικές συναινέσεις στο πρόγραμμά του. Η ελληνική αριστερά τού προσφέρει για μια ακόμη φορά συναίνεση και με το παραπάνω. Ακριβώς όπως έπραξε και στο ακροδεξιό σόου που στήθηκε στον Έβρο πριν την πανδημία αλλά και κατά τη διάρκεια της ίδιας της πανδημίας. Αυτό που ξεχνάει είναι ότι τέτοιου είδους μεγάλα γεγονότα που στην αρχή φαντάζουν ως «εθνικοί» κίνδυνοι μπορούν να προσφέρουν κοινωνική συναίνεση μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Όταν οι συγκρούσεις γενικευτούν αναδεικνύουν την πιο μεγάλη και αγεφύρωτη ταξική πόλωση και τότε (όπως και τώρα) μια αριστερά που έχει υποκύψει με αυτό τον τρόπο είναι παντελώς άχρηστη, ακόμη και ανοιχτά εχθρική στον αγώνα της εργατικής τάξης για μια άλλη κοινωνία. Αυτό έδειξε η εμπειρία του 20ου αιώνα.

Είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για τις θρησκευτικές διακρίσεις στην Ελλάδα. Όταν πριν από λίγες μέρες η Κεραμέως έκλεισε το τζαμί Αλ Ανταλούς στον Πειραιά τι έλεγαν οι διάφοροι πρόθυμοι υπερασπιστές της θρησκευτικής ελευθερίας που σήμερα αναρτούν εικόνες της Αγ. Σοφίας; Πόσες ανακοινώσεις καταγγελίας έβγαλαν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ; Τι λένε για το ότι η Αθήνα είναι η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που έχει πρακτικά απαγορευτεί η δημιουργία τεμένους για τους χιλιάδες μουσουλμάνους κατοίκους της και αναγκάζονται να τελούν τις προσευχές τους σε γκαράζ και υπόγεια; Ξέρουν οι Χανιώτες φίλοι μας πού τελούν τις προσευχές τους οι μουσουλμάνοι συντοπίτες μας; Τι λέμε άραγε όταν τα μουσουλμανόπαιδα στα σχολεία μας έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στην ενσωμάτωση ή την περιθωριοποίηση κατά την καθημερινή υποχρεωτική προσευχή στα σχολεία; Και τόσα, τόσα άλλα.

Όσο για την πολιτιστική κληρονομιά νομίζω ότι ο καθένας στον τόπο του έχει εικόνες και εμπειρίες από τη μοίρα που επιφύλαξε το ελληνικό κράτος στα διάφορα μουσουλμανικά τεμένη και μνημεία. Ας μιλήσουμε για τα Χανιά. Το αρχιτεκτονικό στολίδι του ενετικού λιμένα το τέμενος Κιουτσούκ Χασάν, το Γιαλί Τζαμισί, είχε κάποτε μιναρέ και εσωτερική αυλή τα οποία και γκρέμισαν οι πολιτικοί και βιολογικοί πρόγονοι των σημερινών Μητσοτάκηδων. Η μόνιμη πρόταση της δημοτικής παράταξης του εκλεκτού του Μητσοτάκη, Άρη Παπαδογιάννη είναι να μετατραπεί σε τουριστικό περίπτερο! Μέχρι εκεί φτάνει ο σεβασμός τους στα θρησκευτικά μνημεία. Το Χιουγκάρ Τζαμί στη Σπλάτζια ήταν εκκλησία των Δομινικανών, έγινε τζαμί και έγινε εκκλησία του Αγ. Νικολάου το 1918. Τέλος από το Αγά Τζαμί στη Χατζημιχάλη Νταλιάνη σώζεται μόνο ο μιναρές και κάποια κτίρια και βρίσκεται σε άθλια, ετοιμόρροπη κατάσταση καθώς έχουν να γίνουν σε αυτό έργα συντήρησης πολλές δεκαετίες, αν έχουν γίνει ποτέ. Τόσος σεβασμός!!

https://synoraanoixta.wordpress.com/