Νεοεμφυλιακό αφήγημά

Παρατηρώ ένα μπαράζ δημοσιευμάτων που στηλιτεύουν, ενίοτε και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τα κείμενα που υπερασπίζονται τα εκ του νόμου εκπορευόμενα και προς το παρόν παραβιαζόμενα δικαιώματα του Δημήτρη Κουφοντίνα.

Αντιλαμβάνομαι πλήρως την πολιτική λογική: η υπεράσπιση του «νόμου και της τάξης» και της «μηδενικής ανοχής στη βία» είναι εδώ και τώρα ένα απαραίτητο πιστοποιητικό συστημικής συνέπειας. Για να μην αναφερθούμε στην ιδιότυπη τυμβωρυχία όσων θέλουν να μιλήσουν για τα «θύματα της αριστεράς» για φτιάξουν το νεοεμφυλιακό αφήγημά τους.

Αυτό που με διασκεδάζει δεν είναι ότι υπήρξαν επικρίσεις (το αντίθετο θα ήταν έκπληξη) αλλά ο τρόπος που ένα πολύ μεγάλο φάσμα σχολιαστών θεώρησαν απαραίτητο να εκφραστούν επί του θέματος, ως να υπήρξε μια άρρητη κατηγορική προσταγή να δηλώσουν «και εγώ καταδικάζω τους «συμπαραστάτες» στον Δημήτρη Κουφοντίνα.»

Φυσικά στη διαδρομή προσπερνιέται το γεγονός ότι μιλάμε για παρεμβάσεις που υπερασπίζονται τη νομιμότητα και δικαιώματα κατοχυρωμένα. Και τίποτα παραπάνω.

Δεν είναι καν κείμενα που να ψηλαφούν πολιτικές λύσεις ώστε να κλείσει και η ποινική πλευρά του κύκλου αυτής ένοπλης δράσης, πολιτικές λύσεις που κατά βάση κατατείνουν και σε ένα είδος ολοκλήρωσης της ποινικής μεταχείρισης. Έχω γράψει επ’ αυτών και παλαιότερα ας ανατρέξει όποιος θέλει.

Είναι κείμενα που απλώς υπερασπίζονται το ισχύον θεσμικό πλαίσιο. Δεν είναι κείμενα «αλληλεγγύης». Οι επικριτές ας αναρωτηθούν εάν επιθυμούν να ισχύει η νομιμότητα για όλους και ας απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα. 

Και για να είμαι σαφής προσωπικώς και κείμενο αλληλεγγύης θα υπέγραφα, γιατί άλλο πράγμα οι βαθιές πολιτικές διαφορές, τα χάσματα εάν προτιμάτε, με μια λογική ένοπλης δράσης, με λάθος τρόπο και σε λάθος ώρα, άλλο πράγμα η αλληλεγγύη σε ανθρώπους που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αποτελούν κομμάτι της ιστορίας του επαναστατικού κινήματος και σήμερα αντιμετωπίζουν κρατική εκδικητικότητα,  όπως και άλλο πράγμα η πολιτική διαφωνία όσο έντονη και εάν είναι και άλλο η αποκήρυξη της βίας. Ούτως ή άλλως οι αποκηρύξεις δεν είναι ό,τι καλύτερο γενικά στη ζωή.

Παναγιώτης Σωτήρης – f/n