Embat: Ο βασιλιάς είναι γυμνός. Η αυταρχική στροφή του κράτους. | Ανακοίνωση για τον Πάμπλο Χασέλ.

Μετά τη φυλάκιση του ράπερ Πάμπλο Χασέλ για ένα τραγούδι του κατά της μοναρχίας, μετά τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων ενάντια στη φυλάκισή του, μετά την εντελώς ατιμώρητη διαδήλωση των νεοναζί στη Μαδρίτη προς τιμήν της Κυανής Μεραρχίας (σώμα εθελοντών φασιστών της φρανκικής Ισπανίας στους κόλπους της Βέρμαχτ κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), έπειτα από την αχαλίνωτη δράση της αστυνομίας στο Λιναρές της Ανδαλουσίας, έπειτα από την πολύμηνη απαγόρευση κυκλοφορίας το βράδυ, ενώ κάθε πρωί πηγαίνουμε για δουλειά σε γεμάτα λεωφορεία και τρένα, παστωμένοι σαν τα ψάρια ή ακόμα και μετά από τη βιασύνη τους να ξαναβάλουν στη φυλακή τους φυλακισμένους “Procés” [1] μετά τα δυσμενή αποτελέσματα για το καθεστώς στις καταλανικές εκλογές, εμείς βιώνουμε μια νέα τροπή των γεγονότων στο ισπανικό κράτος.

Τα παραπάνω, όπως και άλλα πολλά, σχετίζονται με τη λεγόμενη «δημοκρατική ομαλότητα», ή μάλλον την απουσία της. Όπως ανέφερε ο ίδιος ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης – ο ίδιος που παρήγγειλε στον Πάμπλο Χασέλ το τραγούδι και στη συνέχεια δεν ήθελε να μάθει τίποτα για τις νομικές του επιπτώσεις – η Ισπανία είναι μια ισχνού χαρακτήρα δημοκρατία. Με βάση τα παραπάνω, κινούμαστε προς σύγκλιση όχι με τις πιο προηγμένες χώρες της Βόρειας Ευρώπης, αλλά με τις χώρες της Ανατολής.

Σε λιγότερο από μία εβδομάδα οι αντιφάσεις του ισπανικού κράτους έχουν γίνει εμφανείς. Η μεγαλύτερη απ’ όλες τις αντιφάσεις είναι ότι υπάρχει μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι είναι αριστερή και προοδευτική, αλλά κάθε μέρα λαμβάνουμε πληροφορίες για το αντίθετο. Για παράδειγμα, η έλλειψη απόφασης ή βούλησης να προστατευθούν όσοι βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής και παραγωγικής πυραμίδας, ενώ υποτάσσονται στους από τα πάνω, ή ο κυνισμός τους, όταν υπερασπίζονται ότι δε συμβαίνει τίποτα, όταν υπογράφονται φρανκικές ανακοινώσεις στον στρατό. Καθίσταται σαφές ξανά και ξανά πως η κυβέρνηση δεν έχει καμία εξουσία. Ποιος έχει τότε; Είναι ένα βαθύ κράτος που ελέγχει τους αγωγούς. Και από εκεί ελέγχει όλους τους άλλους μοχλούς: τον στρατό, το δικαστικό σώμα, τα μέσα ενημέρωσης, τις μεγάλες επιχειρήσεις, τους πολιτικούς και την αστυνομία. Και, φυσικά, τη μοναρχία. Αυτή δε λείπει.

Το πρόβλημα δεν είναι ο Πάμπλο Χασέλ. Είναι απλώς ένα απότοκο του προβλήματος. Ο πραγματικός “ελέφαντας στο δωμάτιο” είναι ότι το ισπανικό κράτος βρίσκεται στα χέρια αυτού του βαθέως κράτους που διέπεται από τις ίδιες αντιδραστικές ιδέες του φρανκισμού. Το κράτος είναι φρανκικό με δημοκρατικό προσωπείο. Και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει ούτε από το PSOE (Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα), ούτε από τους Podemos, ανεξάρτητα από το πόσες κυβερνητικές θητείες μπορεί να έχουν.

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ισπανία σημαίνει ότι το “κοπάδι των προβάτων” κάπως έχει ξεφύγει από τον έλεγχο και είναι καιρός να επιστρατευτούν τα “σκυλιά”. Το καταλανικό εθνικό ζήτημα της τελευταίας δεκαετίας προκάλεσε τη σταδιακή εμφάνιση αυτού του νέου πολιτικού παράγοντα που κυριαρχεί στη χώρα, το δικαστικό σώμα. Αυτός ο παράγοντας είναι υπεύθυνος να νομοθετεί, να εκφράζει τη γνώμη του και να καθορίζει σαφώς την πολιτική ατζέντα του κράτους. Αυτός ο παράγοντας τροφοδοτείται από τον βομβαρδισμό των μέσων ενημέρωσης με ορισμένα θέματα, προκειμένου να “διαπαιδαγωγήσει” τον λαό. Το κάνουν, για παράδειγμα, όταν μιλούν για “χαμένα” αντί για ακρωτηριασμένα μάτια, όταν δεν μιλούν για τη βία που ασκείται από το κράτος μέσω της αστυνομίας ή όταν εκτρέπουν την προσοχή από τη ρίζα του προβλήματος θέτοντας έναν στρεβλό ορισμό πολιτικής αγωγής στο επίκεντρο της συζήτησης. Τα θεσμικά όργανα τροφοδοτούν, επίσης, αυτόν τον βομβαρδισμό προτείνοντας επειγόντως μια μεταρρύθμιση του ποινικού κώδικα, που θα μπορούσε να είχε γίνει πριν από μήνες, την κατάργηση του νόμου της λογοκρισίας και τη χορήγηση αμνηστίας στον Πάμπλο Χασέλ. Αυτές οι προτάσεις, παρότι κατατίθενται ιδιαίτερα καθυστερημένα, αποτελούν απλώς πρόσκαιρα μπαλώματα και όχι ριζικές και ουσιαστικές λύσεις.

Το συνολικό ζήτημα αποκαλύφθηκε καλά το φθινόπωρο του 2019 με την απόφαση του δημοψηφίσματος. Τώρα γίνεται πιο ξεκάθαρο. Το ισπανικό δικαστικό σώμα δεν ενδιαφέρεται για το νόμο, αλλά για την επιβολή ενός τρόπου ζωής που να συνάδει με τις αξίες τους. Δεν υπάρχει χώρος για οτιδήποτε άλλο.

Το να μην αντιληφθούμε ότι, για να προχωρήσουμε μπροστά, πρέπει να τα αποκαλύψουμε όλα αυτά, σημαίνει πως θα συνεχίσουμε να παίζουμε το παιχνίδι του μετα-φρανκικού κράτους. Η καταλανική πολιτική βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση. Καταλαβαίνουν πώς λειτουργεί το κράτος, αλλά τότε ζητούν τάξη. Δε θέλουν να καούν ολοσχερώς οι στρατώνες του. Ας γίνονται διαμαρτυρίες, αλλά να είναι ειρηνικές. Ανεκτός ο φεμινισμός, αλλά χωρίς να χάσουμε προνόμια. Οκ με τον θυμό, αλλά να είναι συγκρατημένος. Φωνάξτε τέσσερα συνθήματα και μετά πάτε στα σπίτια σας. Όσοι συντάσσονται με αυτήν τη λογική δε σκοπεύουν να αλλάξουν τίποτα. Απλώς επιθυμούν να συμμετάσχουν στη διεύθυνση της υπάρχουσας κατάστασης. Το να μην κάνεις τίποτα, όπως θα επιθυμούσαν οι αριστεροί πολιτικοί ή οι καταλανιστές, σημαίνει να επιτρέψεις σε καταστάσεις όπως αυτές να κανονικοποιηθούν και να οξυνθούν.

Ο θυμός και η αγανάκτηση εμφανίζονται ως μεμονωμένα ξεσπάσματα. Όταν αποτελούν κοινό κτήμα του λαού και εξωτερικεύονται, δεν απαιτείται κανένα πολιτικό μανιφέστο. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα καμένο εμπορευματοκιβώτιο και τότε χιλιάδες άνθρωποι – όχι μόνο στην Καταλονία αλλά και σε όλη τη χώρα – θα λάβουν το μήνυμα. Οι νέοι καταλαβαίνουν ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτήν την πραγματικότητα. Οι νέες γυναίκες δεν δέχονται πια να μένουν στην οπισθοφυλακή. Όχι μόνο για τον Πάμπλο Χασέλ, αλλά και για το μέλλον μας ως ελεύθεροι άνθρωποι.

Πρέπει, λοιπόν, να αναδείξουμε τα μηνύματα που διαδίδονται αυτές τις μέρες, διότι διαβρώνουν την αξιοπιστία του κράτους. To πιο σημαντικό μήνυμα είναι η υπεράσπιση των ελευθεριών στους δρόμους με κάθε αναγκαίο μέσο. Οι καλύτεροι από τους ανθρώπους μας κινδυνεύουν κάθε βράδυ. Είναι απαραίτητο, ως κοινωνία, να τους παρέχουμε όλη μας την υποστήριξη αυτές τις μέρες, αλλά και σε αυτές που θα έρθουν. Είναι απαραίτητο να δείξουμε την αλληλεγγύη μας σε όσους και όσες συνελήφθησαν και τραυματίστηκαν.Απαιτούμε την απελευθέρωση του Πάμπλο Χασέλ και όλων των πολιτικών κρατούμενων. Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων, τη διάλυση της BRIMO [2], την πτώση της μοναρχίας και του φασιστικού κράτους. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να οικοδομήσουμε κάτι άλλο.Embat (ελευθεριακή οργάνωση της Καταλονίας)18 Φεβρουαρίου 2021[1] Οι κρατούμενοι «Procés» είναι κρατούμενοι που φυλακίστηκαν λόγω της φερόμενης εμπλοκή τους στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας.[2] Η BRIMO είναι κινητή μονάδα. Έτσι ονομάζονται τα ΜΑΤ της καταλανικής αστυνομίας (Mossos d’Esquadra).Πηγή: Enough is Enough

ΑΛΕΡΤΑ