1944 Ξεκινά η Κορυφαία μάχη της Αντίστασης, η διήμερη μάχη του ΕΛΑΣ στην Αμφιλοχία, που έληξε με νίκη

Η επιχείρηση πραγματοποιείται για την ανακούφιση των μαχόμενων μονάδων του ΕΛΑΣ στην Πίνδο και επιτυγχάνει πλήρως το σκοπό της.
Οι απώλειες, μόνο μέσα στην Αμφιλοχία, είναι για τους Γερμανούς 180 νεκροί, 80 τραυματίες, και 38 αιχμάλωτοι. Για τους αντάρτες οι απώλειες είναι 26 νεκροί και 54 τραυματίες.
Οι αντάρτες παίρνουν πολλά λάφυρα από τους Γερμανούς (250 τυφέκια, 45.000 φυσίγγια, 5.000 νάρκες, 3 αυτοκίνητα, 96 άλογα, 4 πυροβόλα κ.λπ.)

Κορυφαία μάχη της Αντίστασης
Η μάχη της Αμφιλοχίας, 12-13 Ιούλη 1944, έχει πια καταγραφεί σαν μια απ” τις κορυφαίες ιστορικές στιγμές της δοξασμένης ΕΑΜικής Αντίστασης, στη διάρκεια της τριπλής φασιστικό-ναζιστικής κατοχής της χώρας μας, 1941-’44.
Αυτή η μάχη είναι απ” τις κορυφαίες στιγμές της ΕΑΜικής Αντίστασης, της Εθνικής Αντίστασης κατά την Κατοχή.
Απ” την άνοιξη του 1944 έγινε φανερό ότι η νίκη θα είναι με το μέρος των συμμάχων του αντιφασιστικού μετώπου. Ετσι οι κατακτητές, σε μια προσπάθεια απαγκίστρωσης των δυνάμεων κατοχής, κατά το τέλος της άνοιξης, αρχές καλοκαιριού του ’44, αύξησαν τις εξορμήσεις τους στην ύπαιθρο, αναπτύσσοντας ένα πρόγραμμα εκκαθαριστικών επιχειρήσεων, με σκοπό τη διάνοιξη δρόμων διαφυγής προς τα βόρεια σύνορα της χώρας μας.
Η δράση αυτή των καταχτητών έφερε κάποιες δυσκολίες στις κινήσεις μονάδων του ΕΛΑΣ, κύρια στη δυτική Μακεδονία. Μπροστά σ” αυτή την κατάσταση, το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ, εκδίδει διαταγή προς την VIII Μεραρχία του ΕΛΑΣ, αλλά και σε όλα τα γειτονικά προς τη Δ. Μακεδονία τμήματά του, να σχεδιάσουν και να εκτελέσουν άμεσα επιχειρήσεις – επιθετικού χαρακτήρα – κατά γερμανικών δυνάμεων στην περιοχή ευθύνης τους, με σκοπό την ανακούφιση των ΕΛΑΣίτικων τμημάτων της Δ. Μακεδονίας,αλλά και αυτών του ΕΔΕΣ που πιεζόταν από τις Γερμανικές επιχειρήσεις.
Στο πλαίσιο αυτό και σ” εκτέλεση της διαταγής του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, η VIII Μεραρχία εκπόνησε σχέδιο επιχείρησης με κεντρικό στόχο την εξουδετέρωση και την πλήρη καταστροφή της γερμανικής φρουράς της Αμφιλοχίας, μιας απ” τις ισχυρότερες βάσεις των κατακτητών στη Δυτική Ελλάδα. Η εκτέλεση της παραπάνω επιχείρησης ανατέθηκε στην VII Ταξιαρχία, αποτελούμενη από τα Συντάγματα 2/39 και 24ο. Ημερομηνία της επίθεσης ορίστηκε η 12η Ιούλη.
.

 Λευκαδίτες αντάρτες στην Αμφιλοχία. Μερικά χρόνια αργότερα πολλοί από τους ανθρώπους που συμμετείχαν στη μάχη εξοριστηκαν στα νησιά…
Η επιχείρηση εκτελέστηκε με πλήρη επιτυχία και, σύμφωνα με το σχέδιο, κράτησε δυο μέρες. Δυο μεγάλες μέρες που γράφτηκαν στην ιστορία της μεγάλης, της δοξασμένης Αντίστασης του λαού μας κατά την Κατοχή ’41-’44, με χρυσά γράμματα.
Είχαμε: Νεκρούς Γερμανούς πάνω από 450 και Ιταλούς και Ελληνες συνεργάτες του κατακτητή 80, περίπου, και 60 αιχμαλώτους. Ενώ τα λάφυρα ήταν πάρα πολλά σε οπλισμό κλπ.
Ομως και οι δικές μας απώλειες σ” αυτό το διήμερο της τιτανομαχίας δεν ήταν λίγες σε αίμα. Πάνω από 100 παλικάρια χάθηκαν στο βωμό της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ..

 Ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ είναι ο τρίτος από αριστερά, ο Πάνος Γιαννούλης που ήταν διοικητής λόχου στη Μάχη της Αμφιλοχίας…
Κλείνοντας τούτο το μικρό σημείωμα για τη μάχη της Αμφιλοχίας, θεωρούμε χρέος να αποτίσουμε φόρο τιμής σ” όλους όσοι συμμετείχαν και ιδιαίτερα στους 100 ήρωες νεκρούς αυτής της μάχης. Αλλά, νομίζουμε ότι έχει την αξία της η αναφορά στα ονόματα των ηγητόρων αυτής της μεγάλης επιχείρησης:
VII Ταξιαρχία: Στρατ. Διοικητής Στάθης Αρέθας, μόνιμος ταγματάρχης Πεζικού. Καπετάνιος Γιάννης Χατζηπαναγιώτου. Βασίλης Σκιαδάς («Επαμεινώντας») στρατιωτικός διοικητής και Τάκης Σούφρας («Απόλλων») καπετάνιος και Τάσος Μακρής («Τρίκαρδος») επιτελής, αντίστοιχα του ΙΙΙ Τάγματος.
Το ΙΙΙ Τάγμα, με βάση τη διαταγή, είχε την κύρια ευθύνη για την πόλη της Αμφιλοχίας, στη διάρκεια της επιχείρησης. Η δύναμή του ήταν 3 λόχοι.
Η διοίκηση των άλλων δυο ταγμάτων του 2/39 Συντάγματος ήταν: Ι Τάγμα: Στρατ. Διοικητής Κώστας Παπαγεωργίου, μόνιμος λοχαγός Πεζικού. Καπετάνιος Κώστας Αυγούλης. ΙΙ Τάγμα: Στρατ. Διοικητής Γ. Κρητικός, έφεδρος υπολοχαγός. Καπετάνιος Δ. Παπαγιαννόπουλος.
Στην επιχείρηση βοήθησε επικουρικά και το 3/40 Σύνταγμα της Αρτας, που κι αυτό περιλαμβανόταν στη δύναμη της VIII Μεραρχίας του ΕΛΑΣ, Στρατιωτικός Διοικητής της οποίας ήταν ο θρυλικός στρατηγός Γεράσιμος Αυγερόπουλος.
kinisienergoipolites
Advertisements

Σρεμπρένιτσα-Η μεγαλύτερη σφαγή στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Οι θηριωδίες των Σέρβων, οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ και η επιλεκτική ευαισθησία.τις 11 Ιουλίου του 1995, σερβοβοσνιακές δυνάμεις διοικούμενες από τον στρατηγό Ράτκο Μλάντις, εκτελούν περί τους 8000 άρρενες Βόσνιους Μουσουλμάνους στη Σρεμπρένιτσα, και ακολούθως τους ρίχνουν σε ομαδικούς τάφους, αν και η ορεινή πόλη της Βοσνίας Ερζεγοβίνης είχε κηρυχθεί ασφαλής περιοχή και φυλασσόταν από Ολλανδούς κυανόκρανους.
Όμως, οι στρατιώτες του ΟΗΕ δεν έριξαν ούτε μια τουφεκιά, αφήνοντας τους Μουσουλμάνους στην τύχη τους. Η σφαγή της Σρεμπρένιτσα θεωρείται η μεγαλύτερη στην Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρέπει να συμπληρώσω πως σ’ αυτό το έγκλημα συμμετείχαν και ελληνικές παραστρατιωτικές ομάδες, τα μέλη των οποίων πανηγύρισαν, φωτογραφήθηκαν και παρασημοφορήθηκαν για τη δράση τους στη σφαγή.

Πάντως, είναι απορίας άξιον πώς η πολιτισμένη Δύση, που έφριξε με τη θηριωδία της Σρεμπρένιτσα, δεν ενοχλήθηκε από άλλες θηριωδίες που διαπράχθηκαν από τα άλλα, πλην των Σέρβων, εμπλεκόμενα μέρη στον εμφύλιο που ακολούθησε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Θηριωδίες, ασφαλώς έκαναν κι οι Κροάτες (αυτοί κι αν έκαναν...) και οι Βόσνιοι. Οι πάντες βούτηξαν για τα καλά τα χέρια τους στο αίμα των πρώην συμπολιτών τους - άλλωστε, είναι γνωστόν πως ο πιο αιματηρός και βρόμικος πόλεμος είναι ο Εμφύλιος, κάτι ξέρουμε εμείς οι Έλληνες επ’ αυτού.

Επίσης, ο πολιτισμένος κόσμος, που αισθάνθηκε αποτροπιασμό με την Σρεμπρένιτσα, δεν έπαιξε βλέφαρο με τους βομβαρδισμούς που ακολούθησαν τέσσερα χρόνια μετά, όταν το ΝΑΤΟ αποκατάστησε την ευρωπαϊκή τάξη, διαλύοντας τη Σερβία με βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου, και δεν μιλάμε για στρατιωτικούς μόνο στόχους, αλλά για σχολεία, νοσοκομεία, ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, γέφυρες και εργοστάσια.

Η επιλεκτική ευαισθησία είναι μια ασφαλής απόδειξη πως οι κλαυθμοί των ισχυρών για ένα μαζικό έγκλημα είναι υποκριτικοί και κάλπικοι. Εάν κάποιος πανίσχυρος ήθελε να αποκαταστήσει την παγκόσμια τάξη, τιμωρώντας τους αδικοπραγούντες, πόσες φορές θα έπρεπε να βομβαρδιστεί η ίδια η Ευρώπη και οι ΗΠΑ, αν αναλογιστεί κανείς τα εγκλήματα που διέπραξε η Δύση κατά του υπολοίπου κόσμου;

Ηθικόν δίδαγμα: δεν υπάρχουν «καλά» και «κακά» μαζικά εγκλήματα. Οι οκτώ χιλιάδες Βόσνιοι Μουσουλμάνοι που σφαγιάστηκαν από τους σερβοβόσνιους στη Σρεμπρένιτσα πρέπει να τιμώνται και να μνημονεύονται ακριβώς όσο και οι νεκροί άμαχοι από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στη Σερβία, ακριβώς όσο και οι αθώοι πολίτες του Ιράκ, της Λιβύης και του Αφγανιστάν. Όσο κι οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα, όσο κι οι χωρικοί στο Βιετνάμ, όσο κι οι πολίτες του Ναγκασάκι, που εξαερώθηκαν για να διαπιστώσουν οι Αμερικανοί εάν η βόμβα πλουτωνίου θα έκανε τόση ζημιά όσο και η πρώτη, ουρανίου, που έριξαν στη Χιροσίμα...

Από πού κρατάει η σκούφια μας

Κάθε λέξη κρύβει μια ιστορία. Η ετυμολογία της, δηλαδή η αναζήτηση της προέλευσής της και της αρχικής της σημασίας, μπορεί να μας οδηγήσει πολύ μακριά, τόσο στα ονόματα των ανθρώπων και των τόπων, όσο και στις λέξεις που περιγράφουν αντικείμενα και αφηρημένες έννοιες.
Η μεγαλύτερη σφαγή που γνώρισε η ήπειρός μας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην πόλη, που βρισκόταν υπό την απόλυτη προστασία των Ηνωμένων ΕΘνών

sr1405086029_0

Η σφαγή στη Σρεμπρένιτσα (σημαίνει «Μικρό Ορυχείο», που έχει χαρακτηριστεί και επίσημα γενοκτονία από τη διεθνή δικαιοσύνη, έλαβε χώρα τον Ιούλιο του 1995, μερικούς μήνες πριν από το τέλος του πολέμου της Βοσνίας (1992-1995).

Στις 11 Ιουλίου, οι δυνάμεις των Σερβοβοσνίων, υπό τον στρατηγό Ράτκο Μλάντιτς και την πολιτική κάλυψη του Ράντοβαν Κάρατζιτς και του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, ολοκλήρωσαν τη σφαγή 8.000 αρρένων αμάχων μουσουλμάνων σε μία περιοχή που κυριαρχούσε το σερβικό στοιχείο.

Η Σρεμπρένιτσα έγινε το σύμβολο της ντροπής, όχι μόνο για το μέγεθος του μακελειού, αλλά και για το γεγονός ότι η σφαγή έλαβε χώρα σε μία πόλη που ήταν υπό την απόλυτη προστασία των Ηνωμένων Εθνών.

Η πόλη είχε κηρυχθεί ασφαλής περιοχή από τα στρατεύματα του ΟΗΕ δυο χρόνια νωρίτερα και φυλασσόταν από Ολλανδούς στρατιώτες.

Όταν οι Σέρβοι την κατέλαβαν, οι πολύ λιγότεροι σε αριθμό Ολλανδοί, δεν έριξαν ούτε μια τουφεκιά για να υπερασπίσουν την πόλη.

Πολλοί Βόσνιοι πήγαν στο στρατόπεδο του ΟΗΕ για να ζητήσουν προστασία και αρκετοί δεν έγιναν δεκτοί.

Οι στρατιώτες του ΟΗΕ ζήτησαν απεγνωσμένα υποστήριξη, η οποία δεν τους δόθηκε ποτέ.

Οι Σέρβοι ξεχώρισαν τους άνδρες και αγόρια από τις γυναίκες και τους σκότωσαν, περίπου 8.000 ανθρώπους, ρίχνοντας τα πτώματά τους σε ομαδικούς τάφους.

Αξίζει να σημειωθεί πως μετά από την εξέταση των όσων συνέβησαν, η Ολλανδική κυβέρνηση παραιτήθηκε.

Η πτώση της Σρεμπρένιτσα σήμανε και την αντίστροφη μέτρηση στη βοσνιακή σύγκρουση. Η ταπείνωση των δυνάμεων του ΟΗΕ ανάγκασε τη διεθνή κοινότητα να πάρει σκληρά μέτρα και να βομβαρδίσει σερβοβοσνιακές περιοχές. Ακολούθησε η συνθήκη του Ντέιτον, που έφερε την ηρεμία, αλλά δεν έλυσε το βοσνιακό ζήτημα.

Ο πρωτεργάτης της Σφαγής στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς και ο πολιτικός του προϊστάμενος Ράντοβαν Κάρατζιτς συνελήφθησαν μετά από χρόνια φυγοδικίας και δικάζονται στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ενώ ο μέντοράς τους Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Μόνο δύο χαμηλόβαθμοι σερβοβόσνιοι αξιωματικοί έχουν καταδικασθεί σε ποινές πρόσκαιρης κάθειρξης γι' αυτό το διαρκές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Η συμμετοχή Ελλήνων εθνικιστών

Σύμφωνα με αναφορά ολλανδικού ινστιτούτου, στις σφαγές πήραν μέρος και 12 Έλληνες.

Ανήκαν στην Ελληνική Φρουρά Εθελοντών και ήταν είτε μέλη της νεοναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» ή μισθοφόροι.

Μάλιστα, ο Ράτκο Μλάντιτς τους ζήτησε να υψώσουν την ελληνική σημαία στην καθημαγμένη Σρεμπρένιτσα, ενώ ο Ράντοβαν Κάρατζιτς τους παρασημοφόρησε.

Οι έλληνες εθελοντές στη Βοσνία πίστευαν, όπως και η πλειονότητα των συμπατριωτών μας, ότι αγωνίζονταν για ιερό σκοπό, υπερασπιζόμενοι την Ευρώπη και τον Χριστιανισμό από τη λαίλαπα του Ισλαμισμού.

Srebrenica – A Cry from the Grave (Ντοκιμαντέρ του BBC):

Το 2008 η Ολλανδή δημοσιογράφος Ίνχεμπορχ Μπίχελ γύρισε το ντοκιμαντέρ The Greek Way, που αναφέρεται στην ελληνική συμμετοχή στη Σφαγή της Σρεμπρένιτσα

Η δήλωση του Άρη

Ολη την προηγούμενη εβδομάδα ο «Ριζοσπάστης» διαφήμιζε ότι στο φύλλο του Σαββατοκύριακου θα δημοσίευε «ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο από το αρχείο του ΚΚΕ», το οποίο θα περιείχε την «αλήθεια για τη ‘‘δήλωση μετανοίας’’ του Άρη Βελουχιώτη».
Συνεχίστε να διαβάζετε Η δήλωση του Άρη.

Καισαριανή: Τα σημάδια από τα πολυβόλα και τους όλμους μαρτυρούν την ιστορία

ο ΑΠΕ-ΜΠΕ περιηγήθηκε στις «πυροβολημένες» πολυκατοικίες της οδού Κέννεντυ και συνομίλησε με κατοίκους που ζουν σε αυτά τα σπίτια πάνω από 60 και 70 χρόνια
Συνεχίστε να διαβάζετε Καισαριανή: Τα σημάδια από τα πολυβόλα και τους όλμους μαρτυρούν την ιστορία.

6/7/1944: Μπλόκο Περιστερίου- Δυο κόσμοι: Ταγματασφαλίτες και αγωνιστές

Ολο το καλοκαίρι του 1944 όλες οι εργατογειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά μάτωσαν από τις επιδρομές, τα «μπλόκα» των δυνάμεων κατοχής και των ντόπιων ένοπλων δοσίλογων.

Ηταν σαν σήμερα 6 Ιούλη του 1944 που ήρθε η σειρά του λαού του Περιστερίου να νιώσει την βαναυσότητα των Γερμανών ναζί, αλλά πάνω απ’ όλα την θηριωδία των ταγματασφαλιτών που στην κυριολεξία οργίασαν σε βάρος του άμαχου λαού.
Συνεχίστε να διαβάζετε 6/7/1944: Μπλόκο Περιστερίου- Δυο κόσμοι: Ταγματασφαλίτες και αγωνιστές.

Αφιέρωμα του Der Spiegel: «Μακρόνησος – Το νησί των εξόριστων»

Ενα μεγάλο αφιέρωμα για τη Μακρόνησο και την ιστορία της δημοσιεύει το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel στην ηλεκτρονική του έκδοση.

«Δυόμισι μίλια από το νότιο άκρο της Αττικής – η Μακρόνησος είναι το νησί των εξορισμένων. Με ερείπια που δεν περιγράφει κανένας ταξιδιωτικός οδηγός. Επειδή δεν είναι από την ένδοξη αρχαιότητα, αλλά από μια άλλη, σκοτεινή εποχή. Μόνο μία φορά το χρόνο έχει επισκέπτες. Η Μακρόνησος είναι έρημη, μόνο μερικά κατσίκια περιπλανιούνται στους λόφους. Το νησί αυτό άνοιξε ένα χάσμα στην ελληνική κοινωνία, βαθύ και ανυπέρβλητο, όπως ήταν για τους εξόριστους τα πέντε χιλιόμετρα νερού μεταξύ του νησιού και της ηπειρωτικής χώρας. Ένα ταμπού, μέχρι σήμερα» γράφει το Der Spiegel και ξεκινά την αφήγηση
Συνεχίστε να διαβάζετε Αφιέρωμα του Der Spiegel: «Μακρόνησος – Το νησί των εξόριστων».

Αλέκος Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) ντοκυμαντέρ

1976: Αλέκος Παναγούλης, ήρωας της αντίστασης κατά της χούντας των συνταγματαρχών. (Γεν. 2/7/1939) Δραστηριοποιήθηκε στον αγώνα κατά της Δικτατορίας της Χούντας των Συνταγματαρχών (1967-1974). Παγκόσμια γνωστός, ιδιαίτερα για την θαρραλέα του πράξη, την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου στις 13 Αυγούστου 1968, αλλά και για την αντοχή του στα βασανιστήρια που ακολούθησαν. Στην μεταπολίτευση εκλέχθηκε βουλευτής με την Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.).
Συνεχίστε να διαβάζετε Αλέκος Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) ντοκυμαντέρ.